Zil çalıyor olsaydı zil çalsın diye dua edecektim, yani o kadar heyecan bataklığına batmıştım..
Ağzından lama gibi tükürük saçan hocamız elindeki alev topuyla önsıralardan arka sıralara doğru derse kendini kaptırmış bir halde geliyor...(biri tutsun şu adamııı!!!) Herkesin zorla söz hakkı aldığı bu derste konu "okuma-yazma oranı artmasına rağmen neden gençlerimiz kendini ifade edemiyor?"du.. (Tutmayın beniii, konuya parmak basacam dedim, kimse beni tutmadı.. Hocayıda tutmadılar, keşke tutsaydınız..)
Hoca bana doğru yaklaştıkça, içimdeki heyecanı bastırmaya; ulan 2-3 cümle söylicen ne bu heyecan demeye, cümleleri toparlamaya, kelimeleri birbirine bağlamaya çalışıyorum ama nafile.. Hoca tam dibimde bittiği anda kelimelerin ipleri elimde kalmış, ipler kör düğüm olmuştu..
Gaipten biri bana buyrun dediğinde kelimeler ağzımdan anlamsız ve otomatik bir şekilde çıkmaya başladı. Etrafta uçuşan kelimelerin şaşkınlığıyla, bir taraftan "ben ne diyorum yaa?" derken, diğer taraftanda anlamsız çıkan kelimeleri anlamlı hale getirmeye çalışıyorum.. En sonunda çok yorulmuş olacağımki konuşmayı noktasına getir/e/meden kestim..
Inanamıyorum hala kendime, tüm sınıfın ortasında la-fı-mı bi-tir-me-den susmuştum.
Herkes bana bakıyor, ben sınıfa..Hoca ağzımdan birşey çıkacak diye bekliyor ama panik atak krizi geçiriyormuşçasına kılım dahi kıpırdamıyor... Resmen donmuştum o zaman.. İçimde tek donmayan şeyse kendime ettiğim bipli laflardı..Toprak olmayı diledim.. Yer yarılsaydı yerin içine, klostrofobi filan demeden, gözümü kırpmadan girerdim...Tam o sırada bir çocuk beni çekti, aldı götürdü o sıralardan.. Ah tabi bu sadece hayal ürünü, sadece biri konuştu..
Konuya parmak basmış, zaten ben bu olayı sadece sınıfa şekil-a olsun diye yaşatmıştım.. (yalannn!!!)
Dışarı çıktığımda gökyüzüne baktım ve derin bir nefes aldım.. Artık hiç birşey pozitif ve negatif anlamda eskisi gibi olmayacaktı..Ve olmadı da..nerdeyse 5 sene öncenin mevzusu bu..
Hoca bana doğru yaklaştıkça, içimdeki heyecanı bastırmaya; ulan 2-3 cümle söylicen ne bu heyecan demeye, cümleleri toparlamaya, kelimeleri birbirine bağlamaya çalışıyorum ama nafile.. Hoca tam dibimde bittiği anda kelimelerin ipleri elimde kalmış, ipler kör düğüm olmuştu..
Gaipten biri bana buyrun dediğinde kelimeler ağzımdan anlamsız ve otomatik bir şekilde çıkmaya başladı. Etrafta uçuşan kelimelerin şaşkınlığıyla, bir taraftan "ben ne diyorum yaa?" derken, diğer taraftanda anlamsız çıkan kelimeleri anlamlı hale getirmeye çalışıyorum.. En sonunda çok yorulmuş olacağımki konuşmayı noktasına getir/e/meden kestim..
Inanamıyorum hala kendime, tüm sınıfın ortasında la-fı-mı bi-tir-me-den susmuştum.
Herkes bana bakıyor, ben sınıfa..Hoca ağzımdan birşey çıkacak diye bekliyor ama panik atak krizi geçiriyormuşçasına kılım dahi kıpırdamıyor... Resmen donmuştum o zaman.. İçimde tek donmayan şeyse kendime ettiğim bipli laflardı..Toprak olmayı diledim.. Yer yarılsaydı yerin içine, klostrofobi filan demeden, gözümü kırpmadan girerdim...Tam o sırada bir çocuk beni çekti, aldı götürdü o sıralardan.. Ah tabi bu sadece hayal ürünü, sadece biri konuştu..
Konuya parmak basmış, zaten ben bu olayı sadece sınıfa şekil-a olsun diye yaşatmıştım.. (yalannn!!!)
Dışarı çıktığımda gökyüzüne baktım ve derin bir nefes aldım.. Artık hiç birşey pozitif ve negatif anlamda eskisi gibi olmayacaktı..Ve olmadı da..nerdeyse 5 sene öncenin mevzusu bu..
0 yorum:
Yorum Gönder