Simeranyamm

ben değil miyim?

2012-01-17T20:44:00.000+02:00

Sanki hafta sonu düğünü olan ben değilmişim gibi davranıyorum. Araba sürme egzersizleri, devamlı ev temizlemeye kendimi vermem, 23 ocakta bineceğim uçak korkusunun stresi.. Hepsini düşünüyorum ama bir o anı düşünmüyorum. O kadar çok uzak geliyorki o gün. Ben yaşamıcakmışımda, önemli bir arkadaşımın düğününe gidecekmişim gibi hissediyorum kendimi..

Dans pistinde ilk dansımı yaparken düşünemiyorum kendimi, düşünemediğim içinde "tüm gözler benim üzerimde olacak" düşüncesi şaşkın tavuğa çeviriyor beni.. Evet evet tüm gözler benim üzerimde olacak ve gerizekalı bir kaymakam yüzümden (bunu yazarken bile endişe içindeyim ip adresimden bulurda hakaret davası açar diye) mazaret iznimi kullanamıyorum. Ve gelinliğim b.k gibi olacak :( Üzerimde dolanan aaa nasılmış gelinliği diye bakan gözler "ııyk bu nasıl bir gelinlik" diye görecekler. O kadar çok sinirliyimki o kaymakama bahane yok laflarını ensesinden aşağı soğuk su gibi dökesim geliyor. Umarım o su sırtında donarda sırtın soğuktan yanar... Ya bide bu idareciler erkek ya, bayanların hassasiyetlerini anlamamalarına fitil oluyorum. Ha neymiş 2 günde halledilirmiş gelinlik dediğin şey. Ağzımı bozduracaklar düğün arefesinde..

Bugün araba sürerken acaba evlenmesem mi düşüncesi geldi gitti. Hayır seviyorum onu ama evlenmek farklı birşey. Artık evli bir kadın olacam, sabahları artık kardeşlerimi uykuluyken üzerlerine atlayamayacakmışım, geceleyin ben yatağımdayken 3 numaranın gelip yanıma sokulup "abla bla bla" diye başlayan dertlerini dinleyemecekmişim gibi geliyor.

Karışık duygular...

yoğunluktan bu durgunluğum

2011-12-29T19:40:00.000+02:00

En son ağustosta yazmışım.. O zamanda beri neler yaşandı neler..

Nişan.. düğün hazırlıkları.. ve son 24 gün..

Bloga uzun süre yazmayınca soğukluk oluyor. Blogla haşır neşir olanlar bu durumu çok iyi bilirler. Tekrar yazmaya çalışacam. Tabi buna vakit ve zaman yeter mi bilmiyorum.

Akşam 4e kadar işteyim. Eve gel saat 5 olmuş. Mutfağa geç, yemek yap, karnını doyur. Sonra hooop saat 7 olmuş. Eve taşan işler, ortalığı temizle, pilates yap. Oldu sana saat 10. . .

Hafta sonları daha farklı. Evden sabah saat 10 da çık, akşam 10 da gir..

Çok yoğunum çok..

duvardaki saat

2011-08-25T11:55:00.000+03:00

Dün herşey olup bittiğinde gözlerim duvardaki saatte takıldı.. Bu anı ömür boyunca yaşayacağım için saatin bu anını hiç ama hiç unutmamalıydım..

Saat 17:55 ve günlerden 24 ağustos.. Ah çok ilginç, şimdi aklıma geldi. Günlerden 24 ağustos ve ben 24 yaşındayım :)

Oruçluyum, 20lik dişimin eti çürüyor ve sanırım koku yapıyor, kotumu defalarca giymekten arası erimiş (zayıfladığım için diğerleri düşüyor, tek giyebileceğim pantolon var şu an), üzerimde pembe tunik (evden ne giyimde çıkayım diye saatlerce düşünmeme rağmen yine elim en sık giydiğim kıyafete gitti) ve üzerimde tedirginlik, heyecan, korku, gizlilik..

Hayatım değişti, dün resmen hayatım değişti.

Sabrım deneniyor

2011-08-21T17:03:00.001+03:00

Tartım bozuldu, 4 senelik bir mazim vardı onunla benim. Her depresyona girdiğimde kilomla ilgili bu acımı paylaşıp eziyordum onu. Dün en son bana mutlu haberi verdi baskülüm "sevin bir kilo daha verdin" diye. Sonra yavaş yavaş nefesini verdi. En son öldürücü darbeyi 2 yaşında bir bebek yaptı.

Gerçi evimde her şey bozulmaya başladı yavaş yavaşşş.. Önce ocağımın bir gözü, sonra elbise dolabımın bir kolu, daha sonra devamlı sertçe çarpılan kapım, daha daha sonrası Allahtan yok..

Evinde 13 kişi yaşayan bir olaraktan bunların olması gözüme normal gözüküyor ama ama ama dayanamadığım tek bir nokta var oda TU-VA-LET.

Of bu kadar iğrenç bişey olamaz. Her sabah burunuma bir ordunun girdiği tuvaletin kokusunun gelmesi beni iğrendiyor. O kokuyu her hissettiğimde "bir daha orduyu evimde uzun bir süre, hele hele 30 gün kadar olan zaman dilimi içinde misafir etmem"

Tüm bunlar olurken geçenlerde kafam dağılsın diye gümüşler manastırına gittik nişanlımla. Meryem ananın tek gülen resmi oradaymış. Süper bir yer. Niğdeye yolu düşenlerin mutlaka gitmesi gereken bir yer. Rahiplerin sığınağı, mezarlıkları ve ceza odaları. Sanki tarihte yolculuk yapıyorsunuz. Ve meryem ananın resmedildiği odada bacak kemiği olduğunu düşündüğüm rahip kemiği..

Niğdeyi gezdik dolaştık. Küçük bir yer olduğundan kaybolma gibi bir derdimiz olmadı. Oradan akşama Niğde de güzel bir restoranda iftarımızı açtık. Gerçekten unutulmaz bir gündü.

Ve belemedik taraflarında canımız sıkıldığında gidebileceğimiz harika bir yer bulduk. Bir tarafta tren hattı :) diğer tarafta doğanın harika manzarası, uzandığında ise masmavi bir gökyüzü, yemyeşil ağaç daları ve güneş ışığının muhteşem pırıltısı.

neyse...

burada bir erkek çocuğu var ve ben onu haşlamak üzereyim.. Allahım şu 8 gün çabucak geçsin nolurr

zayıflamakla geçecek ömrüm

2011-08-13T12:57:00.000+03:00

Bu zayıflama isteği ne başa bela bişeydir yahu. Artık devamlı buna endeksli olduğumdandır, tekrardan attığım adımlardan kaç kalori yaktığımın hesabını yapmaya başladım artık..

Çok kafaya taktım bu 6 kilo fazlalığı. Tvde balık etli birini görsem ya da yolda hafif kilolu birini görsem hemen balıma soruyorum “ben bu kız gibiyim yaaa". Bide üzgün bir ifade takınıyorum ki hani öyle olsam bile bana öylesin demesin. Yani duymak istediğim cevabı söylettirmeye çalışıyorum da, oda sağolsun hiç bir zaman duymak istediklerimi söylemiyorrrr. Başlıyor beyfendi “bak canım kilolu değilsin sadece biraz fazlalığın var” diyor, bende yemiyorum işte bu numaraları canım, ye-mi-yo-rum. Beni kilolu görmesen 6 kiloyu ver demezsin değil mi?

Bazen canım sıkılıyor onla beraber gezerken. Yanımızdan böyle incecik fidan gibi bir kız geçiyor, bende o zaman resmen ezik hissediyorum kendimi. O kız incecik fidan gibi, bense karnı dışarı çıkmasın diye içine çeken biri. Offf..

Birde geçenlerde tek başıma bir avmye gittim. Avmye gidene kadar kendimle anlaştım “Bak bahar hanım oraya gittiğinde whooper yemicen, yemicen, yemicen, yemicen” diye. Hatta yememek için evden diyet yemeğimi yiyerek çıktım. Tamam whopperımı yemedim ama gittim, dayanamadım 1 dilim pizza ve yanında kocaman bir bardak kola içtim. Birde tam ilk dilimi ağzıma atarken yanımdan manken gibi bir kız geçmesin mi? O dilim yeminle boğazıma durdu. Sonra kendimi teselli etmeye çalışıyorum “canım zaten 1 aydır pizza yemiyon olur arada böle şeyler” diyerek ama nafile.

Şimdiyse ramazana ayını bir fırsat bilerek vermeye çalışıyorum. Sabah 1 tane haşlanmış yumurta ve bir dilim kepekli ekmek, akşam 8 kaşık sebze yemeği ve bir kase çorba.. İyiki tatildeyim yoksa düşüp bir yerlerde bayılacam :(

Ramazanda beslenme şeklim

2011-08-05T14:08:00.000+03:00

Sahurda bir bardak su içende akşam iftarı yapıyor, tıkabasa yiyende. Sonuçta mide 4 saat içinde sindiriyor içindekileri. Çok fazla yemenin hiç bir mantığı yok anlayacağınız.

Ramazanda kilo almamak ilk önce yukarıdakini kafaya kazımak lazım.. Çok yeyince her zaman olduğu gibi vücudunuz fazlasını depolayacak. Belkide kilo vermek için süper bir zaman Ramazan ayı.

Kilo vermek için yaptığımdan bahsedeyim, çok basit bir uygulama:

Sahurda;

1 adet haşlanmış yumurta, 1 dilim kepekli ekmek, 1 bardak süt, 4 adet zeytin

İftarda;

1 kase çorba ve 6 yemek kaşığı yemek. Ekmek yok ve tabiki de yemeğe başlamadan önce bol bol su içmeyi unutmayın. Bu midenizi şişirecektir. Su içtikten sonra çorbayı için ve ardından yemeğinizi yiyin. Şiştiğinizi hissedip yemek yeme isteğiniz bir anda kaybolacak.

Dün bunları uyguladım ve aynen bunları hissettim.

Ramzanda 2 kilo verip, 1. dönem boyuncada 4 kilo vermeyi planlıyorum. Ve böylece düğünümde çok fit olacam değil mi ?

Ayriyeten pilates yapmaya devam ediyorum. Oruç olsamda olmasamda yapıyorum. Evimde mezroda yok, 1 ay boyunca pilates yapıp annemlere gittiğim zaman ölçecem kendimi. Bakim kaç cm incelmişim?

tv başında diş fırçalama!

2011-07-25T17:52:00.000+03:00

Az önce boğzıma bir şey kondu. Ne olduğuna bakmak için iki parmağımı boğazımda gezdirdim; henüz yeni doğmuş bir sinek çıktı karşıma. Ama iki parmağım arasında can vermişti. Üzüldüm.. 1 haftalık kısa hayatı benim ellerimde son buldu. Farketmeden...

Neyseki devamı böyle gelmeyecek.

Ben diş fırçalamayı ayna karşısında sevmem. Sıkılırım. Oda oda dolaşır; kitap, gazete, dergi, takvim yaprağı filan okur diş fırçalamayı zevkli hale getiririm.

Ama benim tipik ergen kardeşim benim bu huyumu kendisinin işine gelecek şekle çevirdi. Tv başından kalkamadığı için diş fırçasını alıp, tv başına geçiyor..

Başka huyummu yok be mübarek.

Tipik ergen hareketleri bunlar işte. Biraz daha bu duruma sabredip eğer bu durumdan vazgeçmezse önce sözlü sonra közlü hareketlere başvuracam.

Yani diş fırçalama sesine dayanamayan bir insanım, bir de dibimde olmasına hiç dayanamam..

aldım, gösteriyorum

2011-07-22T16:21:00.000+03:00

[gallery link="file"]

Hayatımda ilk kez aldığım bir kıyafeti bloguma ekliyorum.

Bu kıyafeti sevgili arkadaşım fatma ile aldım.. Nişan kıyafetleri bakarken paramı harcamak şeysi buna nasip oldu.. Nişanlımla beraber bir düğüne gidecem o yüzden aldık. Çok basit kaçacak ama abiyede giymek istemedim.

Kıyafetin etiketi ORHAN. Hiç tanımıyorum kendilerini. Belkide giyim dünyasına yeni atıldığımdan olabilir.

Tek bedeni kalmış (40) oda bana nasip oldu. Fiyatı normalde 219 fakat indirim zamanına denk geldiğimden 150 ye aldım..

“Allahım ne biçik yazı yazıyorummm..”

>hallederiz.

2011-07-07T12:03:00.000+03:00

>Bak şimdi..
Benim gazete, mizah dergisi falan filan okumam lazım..

Bugünlerde daha çok kıyafetle uğraştığım için aklım fikrim kıyafetlerde.

Nişan hazırlıkları, gardırop denilen zerzavatı baştan aşağı yenileme filan..

Birde cdciden ebru şallının pilates cdsini aldım. deniyoruz.

yazacam.. yazacam..

genç uyur, yaşlı uyumaz

2011-06-16T19:39:00.000+03:00

Bugün öğlen vakti bir uyku bastırdı anlatamam.. Gözlerim yanıyor, vücudum yorgun, başımı öne eğmekten boynum ve sırtım ağrıyor. Dedim arkadaşıma ben yatmaya gidiyorum.. Ve sevgili kaymakamcazımızn önünden konuşmak için hazırlanılan yazı tamamıyle boşa gitti çünkü yanlış haber gelmiş. Tüm hayallerim yıkıldı ve bunun siniride vardı. Neden bizi ilgilendirmeyen mailler bizim outloka düşer ki…

İşte uyumaya gittim. Aklıma şu geldi;

Genç olan çoğu insan neredeyse saat 11e kadar uyur. Yaşlı olansa kukuman kuşu (bu kuş hakkında tek bir fikrim yok) sabahın ilk ışıklarında uyanmaya başlar. Acaba neden diye düşündüm, psikolojil bir sebebi var mı diye? Varmış.. Ben buldum!

Hani genç olan insan nasılsa ölmeyecem sanır, uyurda uyur.. Nasılsa tüm vakitler onun, istediği gibi harcayabilir.

Ama yaşlı olan insan öleceğini bilir. Yaşamın her dakikası kendisi için önemli. Nefes aldığı her vakit uyanık olmak ister. Bundan dolayı yaşlı hissetmesede bilinçaltına bunlar yerleştiği için erken kalkar..

Öyle işte..

ne yapsam acaba?

2011-06-14T20:31:00.000+03:00

Bir hobi istiyorum hayatımda.. bir hobi, bir hobi ve yine tekrar ediyorum yine bir hobi istiyorum.

Bugün işten erken çıktım. evimi genelde otel gibi kullandığımdan 1 hafta önce ocağın üzerinde ağzı açık bir biçimde unuttuğum sevgili mercimek çorbamın önce öldüğünü ve daha sonra her ölü gibi onun koktuğunu burnumda hissettim. İğrenç bir koku çürümüş yemek, tavuk, bulgur kokuları. Bak hepsini yazdım çünkü hepsiyle hatırlamak istemediğim geçmişlerim var.

Bak şimdi aklıma geldi. Hayatımda insan olamayan insanlar için neden çürümüş tavuklar demiyorum. Akihkohkohkoh..

Her neyse.

Bu küçük ilçede sineması olmayan, tek olan çaybahçesinde kulakları kabarmış bir adamla (ne konuşuyorsak arkadaşımla dinliyor çünkü) çay içmek istemiyorum. Ve başka hiç birşeyi yok. Ha şöyle diyebilirim; doğal manzarası süper.. Oda artık sıktı..

acaba taş böcek toplayıp bişeyler mi yapsam? kitap okumaktan başka.. bilgisyar cansıkıcı, tv izlemek berbat, yürüyüşler tak başına imkansız, evde duvarlarla konuşmaksa bir harika.. Evet yaa, ben bunu neden yapmadım? Yapmaya başlasam, bunu devam ettirsem şizofren olma ihtimalim nedir ki?

Hadi olasılığını hesaplayalım; iki ihtimal var ya şizofren olursun ya da olmazsın. Bu durumda olaslık yüksek. % 50. Bu işe başlamak mantıksızca.

üşendirici gelmeyen olaylar süreci

2011-06-06T19:20:00.000+03:00

Ejderha dövmeli kızı okuduktan sonra lisbeth salander ilgimi çekmeyi başardı ve kitabın 2. serisi olan ateşle oynayan kızı aldım, okumaya başladım.. sırada bekleyen başka kitaplar vardı ama sıra atladı bu kitap; yazarıda yaşam atlamış..ölmüş yani, üzüldüm.. umarım ergen veletlerin takıntı haline getirdiği kitaplardan biri değildir bu kitap. Nedense onların dokunduğu, sevdiği herşey bana itici gelmeye başladı.. gerçi bunda; o yollardan geçerek kendilerini bir gömlek atlamış sanan insanların payı büyük..

her neyse…

Kitap elimdeyken aklıma bi düşünce geldi.. bu düşünceyi yazmak için çok çetrefilli yollardan geçtim.. Önce saçlarımı taramak için tarağımı almaya yan odaya geçtim.. Saçlarımı tararken bilgisayarı kucağımı aldım, saçımı tararken dökülen saçlarımı bir yerde toplu dursun diye klavyeye koydum.. bir elim saçlarımdayken, diğer elim kumandaya gitti ve unuttuğum kral tvyi açtım.. bilgisayarım açıldığında düzgün yazabilmek için saçlarımı klavyeden topladım..itinayla topak haline getirilen saçlar, daha sonra çöpe yollamak üzere yanıma istif edildi..

windows live writerımı açarken tırnağımın kenarında çıkan asi tırnağı çektim.. ve bu kadar yorucu bir süreçten sonra ve üzerine bir o kadar yazı yazdıktan sonra aklıma gelen cümle şuydu:

“ deftere yazmak üşendirici gelirken, bilgisayara yazmak üşendirici gelmiyor. neden acaba?”

*sessiz bir evde kitap okuyamıyorum, ses olsun diyede tv açık kalıyor.

Diyet yapmıyorum, zayflıyorum

2011-05-31T20:15:00.000+03:00

Nasılsa kredi kartım var ya artık, her kitap sitesine girdiğimde ya da faceden kitapla ilgili yazılar okuduğumda internetten kitap sipariş etme duygum depreşiveriyor.. Halbuki kitapçıdan aldığım ve okumadığım 3 kitap; kitapyurdundan sipariş ettiğim ama hala gelmeyen 2 kitap; görümcemden aldığım vampirli 1 kitap okunmayı bekleyenler arsında.. Ve elimdeki yarı okunmuş haldeki 1 kitap..

Bazı insanların alma hastalığı var ya, kıyafeti alır kenara koyar, kitap alır kenara koyar.. Çok yer kilo yapar.. Evet evet, çok yemekte bir şey yapacam sanıpta fazla enerjiyi kenara koymaktır.. Sonra vericem kiloyu deyipte verememektir..

üniversitede bir azimle kilo vermiştim, hala o kiloda duruyorum ve benim en az 7 kilo daha vermem lazım..

sabahları; yine 1 dilim kepekli ekmekle, kepekli ekmek bitene kadar kahvaltı yapmak..

öğlenleri; çorba yerine bu sefer tahıl gevreği, sütlü

akşam; ya salata, ya haşlanmış karnıbahar, ya da yağsız derisiz haşlanmış tavuklu kendime özel bir yemek..

şu ana kadar iyiyim, 1 kilo verdim.. ve 2 aya kadar 7 kilo verecemm.. hadi hayırlısı…

en önemli söz: diyet yepmıyorum, zayıflıyorum.

hala ısınma turları bunlar.. açılamadım.. kapatmamalıydım

cenıfırın dıttırısı

2011-05-26T18:45:00.000+03:00

Bak bu sefer eminim kendimden.. Böyle olması gereken muhtemel olayı şöyle yapmayarak şeyettirecem.. Evet evet bu kesin..

Az önce kalktı yanımdan bir arkadaş.. 30 tlye tarot baktırıpta, banyoda abdest aldıktan sonra namaz kılan insan tiplerinden.. Onunla konuşurken bu kategoriye birden giriverdi.. Yok aslında öyle hemen gıcık düşüncelere kapılma, böyle antipatik yazınca karşıdaki insanın kötü olduğu düşüncesine sahip olabilirsiniz ama iyi bir insan.. Ki bak kendimi bu konuda övmek ve yermek isterim; damarıma basılmadığı sürece benim için tüm insanlar iyidir, kardeştir..

Bizim ortam ne bileyim, birbirleriyle soğuk savaş yapan insanlarla dolu.. Bu soğuk savaşta donan tek insan var oda benim.. Ha diyesim var eşşeğin kılını yiyin diye ama demiyorum o insanlara.. Yani bu kadar ağır konuşmuyorum ama baklava niyetine arada bir iğne batıruyorum. Herkes birbirisinin arkasından dobra! dobra! konuşur, fakat karşı karşıya kaldılar mı ormanların kralından pısırık fareye birden evrimleşiverirler. Bunu nasıl yapıyorlar anlamıyorum ama Darvinin ruhuna fatiha yollamış gibi maymun dedemi rahatlatıyorlar emin olun.

Ya bu insanlar cenıfır lopez gibi popoları olsun istiyorlar ama biraz makam, mevki ve para sahibi olduklarında cenıfırı solluyorlar. Yani spora gerenk yok kardeşim..

hamiş: ısınma turları bunlar.. sevgilim okuma burayı olur mu?

önemli iş, bu iş

2011-05-24T22:00:00.000+03:00

sanırım bu blog işini benim gayet ciddiye almam lazım. çünkü windowsda, blog paneline girmeden yazabiliyorum..

böyle bir ceee dedikten sonra yarın akşam yeni bir yazı ile gelmek ümidiyle şimdilik ayrılıyorum..

sanırım başıma iş aldım

2011-05-17T20:58:00.000+03:00

şu blog sayfası gözlerini sanal aleme ilk açtığında; düşündüğüm tek şey "sanırım başıma iş aldım" oldu..

Geçenlerde yüce guru facebooktan bir arkadaşımla konuşurken ona ne yapıyorsun diye sordum, oda sağolsun 10 ayak ve 10 parmağında marifet olduğunu göstermek istercesine "elmada, portakalda, sobada, tuvvallet gazetelerinde yazıyorum" dedi.. benim içimdeki hayretim tavan yapmışken, o kızdan bu performansı beklemiyordum çünkü, sende ister misin yazmayı dedi.. bende işten başımı kaldıramıyorum , blog gibi şeylerle uğraşıyorum dedim.. biz o yollardan dönüyoruz gülümsemesini attı sanki.. yani ben sanaldan ezoterik bir hisle hissettim bunu.. ha küçükken tanıdığım şahsiyetse, sonradan bir modifikasyon geçirmemişse o gülümsemeyi yapar o kız.. yapar dedim mi yapar, o kadar..

biliyor musun? insan yazdıkça yazası gelir.. zamanında tam bir günlük canavarıydım ama şimdi yapabildiğim en sosyal faaliyet hababam sınıfının asırlık bölümlerini izlemeye çalışmak.. bak çalışmak diyorum çünkü izleyemiyorum.. şu an benim mebin sayfasına girip öğrencilerin kitap listesini girmem lazım, biraz daha geciktirisem kadir hocanın aslanla yarışan sesini damarlarımda hissedecem.. yani benim mesai saatim 8-5 değil uyanık kaldığım her an..

böyle bir giriş yapalım.. daha sonra felsefik, kozmik, egzantirik, uykutik, püskevitlik, saçmalatoloji konularına hep beraber giriş yapcaz.. ama ne zaman canımın istediği zaman..

hamiş: daha önceki yazılarımı toplayıp, eklicem..

>sana ithafımdır..

2011-05-10T20:06:00.000+03:00

>bak işte bu son kez mi bilmiyorum.. şuana kadar kaç leşim var bu konu hakkında onuda bilmiyorum..

beni daha iyi, daha yakından mı dinlemek istiyorusun? o zaman yaklaş.. her zaman kulağına fısıldadığım aşk cümlelerinden çok farklı olacak gözlerine yansıyan latince insanlar..

şimdi sol yanımda elimden bırakamadığım kitap, sağ yanımda izlerken hala va hala güldüğüm hababam serisi oynuyor.. ben bu satırlara neler yazacağımı düşünürken, birden senin kulağıma fısıldamak geldi; o her zaman ötesini göremeyen beynime..

di mi? seninle her zaman satranç oynarken bile 2 adım ötesine göremeyen ben acaba bu yazılarımın sonucun görebilecekmiyim sence? çarpık gülüşlerinin dudaklarına yerleştiğini düşünebiliyorum.. cıks; senin tahmin ettiğin şey doğru..

kendine çok boyutlu düşünemeyen bu fonksiyonunu yitirmiş olan, daha doğrusu doktorun kordon diye beynimden bu özelliği kesilmiş olan bir sevgili alıyorsun.... sencede öyle değilmi?

>Caddenin ortasında yere düşmek gibi bişey bu

2010-11-20T15:44:00.000+02:00

>Kulaklarım uğulduyor, farklı bir aleme geçmiş hissim tavan yapmış..
Zil çalıyor olsaydı zil çalsın diye dua edecektim, yani o kadar heyecan bataklığına batmıştım..

Ağzından lama gibi tükürük saçan hocamız elindeki alev topuyla önsıralardan arka sıralara doğru derse kendini kaptırmış bir halde geliyor...(biri tutsun şu adamııı!!!) Herkesin zorla söz hakkı aldığı bu derste konu "okuma-yazma oranı artmasına rağmen neden gençlerimiz kendini ifade edemiyor?"du.. (Tutmayın beniii, konuya parmak basacam dedim, kimse beni tutmadı.. Hocayıda tutmadılar, keşke tutsaydınız..)
Hoca bana doğru yaklaştıkça, içimdeki heyecanı bastırmaya; ulan 2-3 cümle söylicen ne bu heyecan demeye, cümleleri toparlamaya, kelimeleri birbirine bağlamaya çalışıyorum ama nafile.. Hoca tam dibimde bittiği anda kelimelerin ipleri elimde kalmış, ipler kör düğüm olmuştu..

Gaipten biri bana buyrun dediğinde kelimeler ağzımdan anlamsız ve otomatik bir şekilde çıkmaya başladı. Etrafta uçuşan kelimelerin şaşkınlığıyla, bir taraftan "ben ne diyorum yaa?" derken, diğer taraftanda anlamsız çıkan kelimeleri anlamlı hale getirmeye çalışıyorum.. En sonunda çok yorulmuş olacağımki konuşmayı noktasına getir/e/meden kestim..

Inanamıyorum hala kendime, tüm sınıfın ortasında la-fı-mı bi-tir-me-den susmuştum.

Herkes bana bakıyor, ben sınıfa..Hoca ağzımdan birşey çıkacak diye bekliyor ama panik atak krizi geçiriyormuşçasına kılım dahi kıpırdamıyor... Resmen donmuştum o zaman.. İçimde tek donmayan şeyse kendime ettiğim bipli laflardı..Toprak olmayı diledim.. Yer yarılsaydı yerin içine, klostrofobi filan demeden, gözümü kırpmadan girerdim...Tam o sırada bir çocuk beni çekti, aldı götürdü o sıralardan.. Ah tabi bu sadece hayal ürünü, sadece biri konuştu..

Konuya parmak basmış, zaten ben bu olayı sadece sınıfa şekil-a olsun diye yaşatmıştım.. (yalannn!!!)

Dışarı çıktığımda gökyüzüne baktım ve derin bir nefes aldım.. Artık hiç birşey pozitif ve negatif anlamda eskisi gibi olmayacaktı..Ve olmadı da..nerdeyse 5 sene öncenin mevzusu bu..

>Önyargımla güvenimi savaştırdım, güvenim galip geldi

2010-11-16T22:14:00.000+02:00

"Beynimdeki sesleri duymam için şu müziğin sesini biraz kısmam lazım"

Aslında herşey facebooktaki o yorumu görmemle başladı.

siz hiç O'nun kitaplarını okudunuz mu? Okusanız, tanısanız bu yorumlarınızdan utanırdınız. Onun hayalinde bir Xxxxxxxx var..Uçuşan böcekler, mee'leşen inekler, dost canlısı timsahlar.. (devamında bahsedilen şahsın kitabından alıntı var, benimde sallamasyonlarım)

Bu söz bana o kadar tanıdık geldiki.. Çevremdeki insanlardan görerek bir şahsiyet için bende kullanmıştım zamanında.. Yapılan hakaretler için oturduğum yerden içimi parçalıyor, beynimden onlara haykırır, "hayır! o öyle bir insan değil.. Siz hiç onun kitaplarını okudunuz mu?? Okumadınız.. Neden bu kadar önyargılısınız?" derdim..Devamında da kitaptan bir alıntı.. Sanki karşı tarafa böyle seslenerek sihirli değnekle dokunmuşcasına fikirlerini değiştrecektim. Karşı tarafa sesim asla ulaşmazdı. Çünkü karşımdaki insan genelde kendisinin ne kadar haklı olduğunu benim ise düşüncemin ne kadar fasık olduğunu kanıtlamaya çalışırdı..Aynısını bende yapardım itiraf edeyim. Şimdi o yolları aştığımı düşünüyorum..Ne günlerdi Allahımm..

İşte o yorumdaki sözle benim sözüm ne kadar benzer değil mi? Hatta aynı.. O sözün bende oluşturduğu etkiyi düşündüm: Hiçbir etkisi yok, hatta nefret uyandırdı. Ve bundan hareketle benim kullandığım sözün etkisini düşündüm, hiçbir etkisi olmayacaktı.. Kendime sordum, neden etkisi olmayacak? Şahsiyetlere karşı güven yok, önyargıdan değil diye cevap verdi.. Bana sabaha kadar anlatsalar, oturup dinlesem, hatta deseler elimizde süper bir formül var; gel yamacımıza, tek bir laflarına dahi inanmazdım.. Çünkü güvenim yok..

Bugünlerde oy pusulamın rengi değişecek.. Herkesi göz önünden geçiriyorum; bazılarına bu işi beceremez diyorum (sanırım bu önyargı), bazıları ise bende korku uyandırıyor, bizi zor durama sokacaklarından özgürlüğümüzü, yaşam hakkımızı sınırlayacağından endişe ediyorum. (sanırım bu da güvensizlik).

Yani bir sor bakalım niye diye?? öyle hemen yaftalamak kolay.. "nihahaa, önyargılı işte.." bide laflarınla ez, önyargılı omadığın karşı tarafa ima ederek egonu tatmin et, kendinin ne kadar aydın olduğunu göster ezik insanlara..Güven yok işte güven..

>Kirli düşüncelere oksijen dezenfektesi

2010-11-11T17:35:00.000+02:00

>"Şimdi ben sana bunu yazıyorum ya, annem mutlaka bu odadan içeri birşey almaya girecek"

Küçükken aşık olduğum çocuğu unutmak için garip bir yöntem bulmuştum kendimce. Kalbimi bir oda gibi hayal ederek, o odanın içinde bulunan çocuğu kolundan tutarak dışarı atmak... Ve sonra o odanın kapısını bir daha açılmamak üzere kalın zincirlerle kilitlemek... O çocuk aklımdan çıkana kadar aynı şeyi zihnimde, defalarca tekrarladıydim o zamanlar. Ise yaradı mi derseniz, tabikide..

Şimdi aynı şeyi beni üzen olaylar, nesneler, kişiler için hayal ediyorum. Beynimin içinde toz kaplamış odalar, odaların kıyısında köşesinde tünemiş, ağ yapmış örümcekler, duvarlarında ise beni rahatsız eden resimler... Elime alıyorum süpürgeyi küreği, başlıyorum dip köşe temizliğe... Duvarları ise beyaz bir boya ile yeni ama mutluluk resimlerinin yerleştirilmesi için boyuyorum hemide iki kattan fazla... Aynı şekilde defalarca, unutana kadar, kaseti başa sarıyorum... Hafızamda tek bir toz zerrecigi kalmayıncaya kadar... Sonra derin bir nefes, ciğerlerimin sınırlarını zorlayarak... Ki beynimin içindeki odalar oksijenle dezenfekte olsun..

İşe yarıyor mu? Evet..

Atkımı boynuma dolayıp, soğuk bir kış gecesinde dışarı çıkmayı çok hayal ettim. Gözyaşlarımdan akan damlalarla içimdeki huzursuzluğun hava zerreciklerine karıştığınıda.. Ya da işin içine biraz espirik karıştıp gözyaşımdaki damlalarin soğuktan dondugunu, onları yüzümden sıyırıp çöp kovasının içine hunharca attığımıda çok tahayyül (lugatime yeni bir kelime! Sevdim yeni kelimemi) ettim.. Bunların hepsi beni mutlu etmek için..

Mutlu musun? Evet, mutluyum ve en önemlisi BENIM..

>Sınav gözetmenimiz polis olabilir, kimbilir..

2010-10-22T13:18:00.000+03:00

>Ah sanırım bu ülkede bir güzellik başa bela birde yüksek net yapmak. Kim derdi yahu yüksek net yapanların hastalıklı gibi karantinaya alınacağını ya da bu özel duruma! sahip insanların özel bir muameleye tabi tutulacaklarını söyleyen torbasız ağızların olduğunu? Hala kopyacıları özel bir yere toplayarak soruları sızdıracaklarını düşünenler var. Onlara diyorumki; evet benim sınav giriş belgemin arkasındaki sonuncu maddede "merak etme sakın koçum benim" yazıyor!? Böyle iğrenç bir duruma maruz kalmama mi sinirleneyim yoksa bunların saçma düşüncelerine mi? Üzerimdeki yoğun baskıda cabasi.. Bırakın Yaprak dökümünü, küçük kadınları izlemeyi. Strese girmenin en iyi yolu bunları yaşamak ve akşam haberlerini izlemek....

Ankarada sınava gireceğimi babam farketti. Yoksa sayın dalgın kuşu ben "oh ne güzel, bu sefer yakın yer geldi" diyerekten sınav sabahı büyük bir sürprizle karşılaşabilirdim. Bu durumu farkedince şoka girdim, komplo ihtimallerini düşündüm sıraya dizdim, ösymye gittik sorduk ama sonra anladımki bizim insan diyemediğimiz varlıkların yaptıklarının sonucunu çekiyoruz. Yoğun güvenlik önlemleri altında sınava girecekmişiz. Nasıl olacaksa artık? Birde o kopyacılarla aynı çatı altında sınava gireceğimi düşündükçe sinirlerim bozuluyor, hepsini tek tek blogumda deşifre edesim geliyor. Ah bir bulsam yaparımmmm.

En merak ettiğim şeyse sınav binasında acaba kim suçlu diye birbirlerine bakan olur mu? Başkalarını bilmem ama ben bakacam. Sanki alınlarında yazıyor :) Sınıfımda boş bir sıra görürsem hemen yaftayi yapıştıracam kopyacı diye. Hiç aklıma gelmeyecek belki Ankaraya gelecek maddi durumu yok. Çok telaşlı birini görürsem onada yaftayı yapıştıracam. Şunuda hiç düşünmeyecem kopyacı olmadığı halde "ya sınavdan düşük yaparsam" deyipte düşük yapıp zanlı durumuna düşmekten korktuğunu.

Velhasıl polisiye romanları gibi kim katil diye herkes birbirinden şüphelenecek. Taki romanın son sayfasına gelene kadar. Bizim son sayfamız soruların yayınlandığı gün olacak.

>Empatik sandalye keşfi

2010-10-17T20:35:00.000+03:00

>"68 gün yer altında kalmadan yeryüzüne çıkmanın sevincini, zengin olmadan para harcama sevdasını, örtülü olmadan baş açmanın huzursuzluğunu, siyasetçi olmadan iktidar olma hırsını anlamak mümkün mü?"

Kardeşimin kitaplarını karıştırıp içlerinden cımbızla satır ayıklayıp, yastık altına koyduğum cümlelerden biri: Hasta sandalyeye oturtulur. Karşısına da boş bir sandalye konur. Boş sandalyede sorun yaşadığı kişi oturuyormuş gibi onunla konuşur. Daha sonra onunla yer değiştirip, hasta kendisini o kişinin yerine koyar. Onun gibi düşünmeye çalışır.

Hadi diyelim bunu yaptık, karşı tarafı anladık. Peki onları anlıyor olmamız onlara kızgınlığımızı engelliyor mu? Hayır. Onları anlıyor olmamız onlara hak verdiğimiz anlamına mi geliyor? Hayır. Onları anlıyor olmamız yaptıkları yanlış şeyleri ortadan kaldırıyor mu? Hayır.

Son günlerde anlamaya çalıştığım o kadar çok şey varki. Mesela başörtüsü. Neden kamusal alanda yasak olması gerektiğini savunanlar var dedim, dediğim gün 5N1K'da bunu yasağın sebebini dinleme imkanı buldum. Diyorduki bayan:" Kişi başını din kurallarından ötürü kapatıyor. Hukuksal kanunların uygulandığı kamusal alanda din kurallarını uyguladığı için din kuralları hukuk kurallarının önüne geçiyor. Bu yüzden yasak olmalı."

Çok şaşırdım, hayret ettim. Ne yani aralarında bir rekabet filan mi var? Ben daha dolu bir sebep bekliyordum. Anlamaya çalıştım, anlayamadım.

>Hayallere limon suyu, parayla değil bedava

2010-10-05T14:07:00.000+03:00

>"Küçükken günlüklerimi okuduğumda aptalca yazdığımı düşünüp utandığım yazılara benzeyecek bu yazı, diye bir his var içimde"

İnsan nasıl hayallere kapılıp gidiyor bazen azizim..

Karşıdan karşıya geçerken gözüme takılan reklam panolarında kendimi görecektim. O reklam panosundakinin ben olduğunu ima etmek istercesine sırıtacaktım. (Tabi kimse bu durumu çakmaz, egonun şişkinliği ile kalınır. Hazımsızlık yapar)

Otobüs duraklarındaki reklamın yanında bilerek duracaktım. Millet bir resme bakıp bir bana 'acaba bu o resimdeki kız mı?' diye düşüneceklerdi. Sonra anarşistin biri gecenin bir vakti gelip resmimin üzerime "ABD incirlikten defol" diye yazacaktı.

El broşürlerindeki reklam çarşıda dağıtılırken insanlar kısaca resme bakıp amaan deyip yolun ortasına fırlatacaklardi, arabaların lastikleri altında ezilen resmim rüzgarın etkisiyle oradan oraya savrulacaktı. Sonra belediye işçileri sokağı süpürüp, şehir çöplüğünde bulunacaktı resmim.. Belkide canı sıkılan birkaç kişi resmime sakal bıyık filan çizecekti..

Hiçbiri olmadı. Ne hazin son değil mi :) devletin alnımıza kazıdıgı karekod numarası bu sefer işe yaramadı. Tc kimlik numaram kurumdakiyle eşleşmesine rağmen sayfami açamamişlar. Şansa bak. Benden sonra gelen kişiyi il birincisi diye ilan etmişler.. Bu kadar havaya girersen olacağı bu. Sırlar dünyasınında yeni bölümleri çekiliyordu değil mi? Hep hayalimdeydi zaten oraya öykümü yollamak. Şaka yapmıyorum, cidden bak :-)

>Eşek şakasına maruz kalmış gibi hissediyorum

2010-09-29T21:01:00.000+03:00

>Tamam, iptal edilmesi gereken bir sınavdı kabul ediyorum ama inan çok koyuyor anonim. Yarım gün kala ertelendi atamalarımız düşünebiliyor musun ? Yarım gün kala. Hayallerimi erteledim ben o zaman.. Ve aradan 2 haftadan fazla bir süre geçiyor eğitim bilimleri iptal edildi diyorlar. Bende hayallerimi iptal ettim.. Hadiii her şey sil baştan. Hani Şebo sil baştan başlamak gerek bazen diyor ya, bu kadar da silinmez ki .

Kitabımın arasında eski notlarımi buluyorum bazen ya da okul tercihlerimi onaylattığım kağıda bakıyorum arada.. Ben o tercihleri yaparken okullara bakmıştım, heyecanlanmıştım. Kendimi o okullarda ders anlatırken hayal etmiştim. İşte elinden hınzırca bir şekilde balon alınmış çocuğun yaşadığı haksızlığı hissediyorum şimdi. Hani düşünmeye çalışıyorum "yine yapacaksın, torunlarına kalorifer başında bunları anlatıp gülüp geçeceksin" diyorum kendime, bu seferde ya bir daha olmazsa diye içimi korku kaplıyor.. Sonuçta fabrika çıkışlı bir robot değilim ki her girdiğim sınavda standart bir net bırakayım.. Of yaa..

Bu düşünceleri bırakıp "kpssye çok yakın bir sınava girdin ve iyi bir net bıraktın" diye düşünmeye çalışıyorum bu da olmuyor. Gerçek orada tüm çıplaklığıyla ortada dururken başımı kuma gömemiyorum, yapamıyorum.

Sınavın üzerinden yaklaşık 3 ay geçince ders çalışmada eski performansımi yakalayamıyorum, basit bir soruyu yanlış yapınca çılgına dönüyorum. Anlayacağın anonim tamamıyla olayı psikopata bağladım.

Evde tvyi kaldırdım, bilgisayarı bakırköye yolladım. Arkadaşlarımla sınav var diye görüşmüyorum (tel hariç). Gelde klostrofobin azmasin. Yok yok, çok abarttığımin farkına vardım, tv izleyecem. Tecrite girecek olan ben değilim sonuçta, o zebaniler.. Hem şu öyle bir geçer zamanki adlı diziyi sevmiştim onu izleyecem bir de umut yolcularını..

Aslında beni en rahatlatan düşünce ne biliyor musun anonim? O kopyaci mahlûkatlar "bu işten sıyrıldık oh beeee" dedikleri anda derin bir nefes çekecekler ya, ışte tam o anda burunlarının önünden bir eşek arısi geçsin.. Içlerine girsin o eşek arısı. Bakalım eşek şakası ne demekmiş görsünler..

>Buradan bir atlı geçti...

2010-09-07T16:41:00.000+03:00

>Zaten adam beni kapıdan girişte uyarmıştı.. "Bildiğin ne kadar yabancı kelime varsa söyle, anlamlı yada anlamsız olması hiç farketmez, vali yardımcısı seni o zaman kaale alır" demişti.. Ben dinlemedim adamı saf gibi. Başladım kısıtlı süre içinde vali yardımcısına eğitimle ilgili planlarımızı anlatmaya.
Ben anlatıyorum tüm iştahımla; adam pencereden dışarı bakıyor, kalemiyle oynuyor, belgelere bakıyor.. Sürenin bitmesine son 5 dakika kalmış, adamın taktığı yok.. Sinir olmaya başladım.. Sonra arkadaşın söyledikleri aklıma geldi.. İlgili ilgisiz tüm yabancı kelimeleri kurmaya başladım, arkadaşlar kalıbımı basarım siz o kelimeleri dinleseniz ne saçmalıyor bu palyaço diye bakarsınız. Ama adam birden dikkat kesildi, ceketinin düğmelerini ilikledi. Can kulağıyla beni dinlemeye başladı..

Demişti hocamız..

Anlamıyorum, nedendir bu avrupa kelimesi geçince hazır ola geçişimiz..
Hem herkes birbirini amerika uşaklığı ile suçlarken hem de amerikadan uzaklaşıyoruz diye çıkan yaygaraları da anlamıyorum..
Avrupa özentsi olarak birbirimizi suçlayıp küçük görürken, Türk aile yapısı bozuluyor diye basbas bağırırken; dizilerden hayatımıza empoze edilen avrupai yaşamı da anlamıyorum..

Hani aklıma hep şey geliyor, belki çok gerçeklikten uzak bi düşünce... Bundan 300 sene sonra filan test soruları kalırsa hala cevabı Türkiye olan şu soruyu çözer miyiz acaba?

Aşağıdaki Türk devletlerinden hangisi küreselleşen dünyada kendi kültürünü kaybetmiştir?

Bazı bloglarda bono ile ilgili yazıları okuyunca yazasım geldi bu satırları..Bir bono geldi geçti işte..

>Anonim sana bir hikaye anlatacam ama inanmazsın

2010-09-05T21:06:00.000+03:00

>Ben yinede anlatayım içimde kalmasın..

Sınava hazırlanırken bir 10 dk uzanıp, dinlenmeye koyuldum..Vaktimi hoyratça kullandım biliyonmu, kahrolmayasıca 10 dk çabucak geçti.. Of puf dedim kalkmak istemedim, ceza yedim..

Cezam çok fenaydı; çivili yatak.. "Hooop baboo noluyoruz" demeye kalmadan (demedimde zaten) bi baktım rakiplerimin hepsi önümde. İnanmazsın anonim, hepsinin yüzünde Joker maskesi.. Bir rakip daha eksiltmek için kalbimin içine rahatsızlık bombası attılar ama ben Türktüm, çeviktim.. Bombayı yakar top gibi tutup bir can daha kazandım, onlara fırlattım.. Hepsi nalları dikti..Cancazımı zor kurtardım..

Bu kadar macera yeter!!! deyip, kitaplarıma döndüm.. Fakat kitaptaki o sabit karıncaları gördükçe bunaldım.. Baktım onlarda bunalmış, su vermek sevaptır, diyip bir iki damla gözyaşı gönderirdim onlara.. Ardından gözyaşına mukuslar eşlik etti. Yaptığım iyiliği görmezden gelen nankör karıncalar mukusa isyan etti. Baktım isyanları hala devam ediyor "siz misiniz isyan eden.. ne haliniz varsa görün" deyip içerden peçete almak için masadan kalktım.. Ama ilk önce Vaziyet-i alemimize bakmak lazım, çaktırmamak lazım bazı şeyleri.. İbret-i alem için aynaya baktım.. (çok alemsin anonim, valla)

"Ayna ayna söyle bana ben dünyanın en gözel karısımıyem?" dedim, ayna kendisine sabitlenen 35 dişin hepsini bana gösterip "papucumun kıytırığı gözüne bak gözüne.. şiş.. muhaha hahaaa" diyerek çukur aynaya dönüştü, küçücük yaptı beni..Bak görüyor musun anonim? aynalar bile bana düşman olmuştu.. sonra ne mi yaptım? elime aldığım gibi sigara tablasını aynaya fırlattım..hıncahınç dolan içimi bir küllük fırlatmayla boşalttım..ama bir sorunumuz var, bu hikayenin baş kahramanı sigara içmez, küllük nerden çıktı he?? ya bana sorma, bende bilmiyorum. Ayna zaten fen biliminde sanal görüntü diye geçer.. Sanalda da her şey olur..

İnanmadın değil mi? Zaten inanmazsın demiştim..Bende inanmadım zaten..

Ama sana bu ülkede birilerinin kopya çektiğini, benim bileğimin hakkıyla aldığım puanımın çöpe gittiğini, bir daha aynı ruh gömleğini giyeceğimi, klostrofobomin tavan yapacağını söylesem bana inanır mısın?

Yok buna da inanma.. Duygusal anına denk gelir ağlarsın, sonra dayanamam bende ağlarım..Acıtasyon olur ki buna hiç gerek yok.. Cüneyt Arkın'ın bir filmine kulak verip "böyle şeyler ancak dizilerde olur cicim" diyelim..

>Hepimiz zenciyiz, sakin olun..

2010-09-02T13:15:00.000+03:00

>Hani filmlerde başroldeki oyuncunun gizli saklı bir köşesi olur, tüm dertlerini oraya bırakır.. Sanki orada mutluluk otları varda yayılmış gibi geri döndüğünde bir enerjik filan olur..Hıh işte; filmlerden öyle empoze edilip bende bunu beynime böyle kazıdığımdan gittiğimiz piknikte uçurum kenarı bir yer buldum.. Gözlerini karşıya diktiğinde dağların heybetini ve yükseldiğini görebiliyorsun, manzara süper ve korkutucu.. Allahım dedim, mutluluğun formülü 'bir sen, bir ben bir de bebek' değil, demekki böyle ucube yerlerde saklıymış..

Ben transa girmeye çalışırken arkamdan bir teyze yanıma geldi, kızım burada napıyorsun, dedi.. Bende tüm bunları anlatıp mutlu olmaya çalışıyorum demedim tabikide.. Sadece bir "hiiiç" dedim. Teyzede "aman kızım, buralarda tek başına dolaşma, pek tekin yerler değil" diyip keyfime limon suyu sıkıp ortadan kayboldu..Gitsem mi gitmesem mi diye bocalarken, ben canımı ucube uçurum kenarlarında bulmadım, diyip hemen oradan toz oldum..

Şimdi ben o uçurumdan aşşa atlayıp, un ufak olmak istiyorum.. Un ufak olunan parçalarımdan helva yapılıp ölümümün 7sinde kullanılsın istiyorum..

Biraz insan yiyici gibi oldu anonim kusura bakma ama inan bizi yıllardır yiyorlar o ya da bu şekilde.. Sen farkında değilsin.. Sesimizi çıkarmaya çalıştığımız zaman vatan hainliği, anarşistlik ve bilumum hakaretlerle suçlanıyorsun.. Bizi bir kere bile kendisinden görmeyen, ötekileştirip, seni gördüğünde burun kıvıran bir oluşuma kim güvenebilir? Alt tarafı sadece ayakkabı mağazasının önünde ne tür ayakkabı var diye bakıyordum.. Bu sefer hiç tanımadığım başka bir teyze "vatan haini, laik düşmanı" ilan edip, gitti..Laik bakışlarıyla ezip, pestilimi İran'a yolladı...

Belki o teyzede düşüncelerinden dolayı hor görüldü kim bilir, acısınıda benden çıkardı..Hani o'culuk, bu'culuk, şu'culuk yapmayın, tarafsız bakın olaylara diyorlar ama kendini rahat hissedemediğin bir yerde nasıl olacak bu?

"Fikirlerinize katılmıyorum ama fikirlerinizi özgürce söylemek özgürlüğünüzü sonuna dek savunacağım" işte bunu dediğimiz zaman.

>Verified Account Kopyacılar

2010-08-31T12:20:00.000+03:00

Defalarca bilginizin olmadığı konular hakkında konuşmayın diye destanlar yazılmış, birileri "artık yeter!!! beyninizdeki samanlar evrime uğrasın" diye bir taraflarını yırtmış.. Sonuç ne peki? Ha duvara konuşmuşsun, ha karşındaki robota..

Noter huzuruna gerek yok değil mi anonim?

Hele şu KPSS olayı.. Eline tasını, tarağını alan yazdı.. KPSSzedeler yazar, sonuna kadar hakları, yazanların alınları öpülmelidir.. Ama kpss ile ilgisi olmayan kişilerin, göbekleri memelerine destek yapmış, her bir dileği olduğunda x baba türbesine giden dedikoducu karılar gibi ona buna suç atıp "bunların topu böyle" demeleri yok mu ? İşte onların topunun ümüğünü sıkasım geliyor..

Dün haberleri izledim..Uludağ üniversitesinden 2007 yılında mezun olan çobanda bu işin içine nasıl olduysa karışmış.. (ki çoban yanlış hedef bence çete var bu işin altında çete) Sağ olsun birileri çıkıpta çocuğa mikrofon uzatmış.. Çocuk 81 almış yahu.. Diyor ki: "sorular bende olsa niye 81 alayım? Evden çıkamaz oldum" Acıdım valla çocuğa. Her zamanki gibi yüksek derecede entelektüel voltajına sahip olduğunu sanan kişilerin amacı kopyacı naşereflerin bulunması değil, ona buna suç atıp içlerindeki egoyu tatmin etmek..

Her yerde söyledim, blogumda da söylüyorum..Geçen sene dershaneden arkadaşım anlatıyor:"yahu arkadaş..Kıza gözümün önünde teklif ettiler. 5 milyar parayı ver, biz senin sıranın altına cep telefonu koyacağız, cevapları yollayacağız." Buradan şunu anlıyoruz, demek ki bir şekilde cevaplar sızıyor..Aynı şekilde bu seneki sınıf arkadaşlarımdan bazıları, olmazsa parayı yatırır Mardin'de sınava girer kopya çekeriz, diyenler bile olmuştu.. Hedef kopyacıların bulunmasının olduğu gibi cevapların nasıl sızdığıda olmalı.. Ama biz yüklenmişiz kopya çekenlere, ver gazı millete..

Bırakın kendi körlüğünüzle kendiniz yaşayın.. Hiç hakları olmadıkları halde, yüksek şahsiyetli kişiler!! bir tarafları aşağıladıkça aşağılananların kafasına saksı düşmez.. Size göre yaptıkları yanlışlardan dönüpte boynunuza atlamaz... Bilakis uzaklaştırırsınız kendinizden..

Özlü söz: kopyacıların burunlarından beyinlerine hamamböcekleri girip, boğazlarına öküz otursun..

Özde değil sözde karar: Ya mesela o kopya çekenler yakalansa, medya önünde 70 milyona gösterilse.. Sonra memurluktan men edilip müebbet hapis cezasına çarptırılsa nasıl güzel olur.

>Bonus tiplemeli Kaçkın Hayalim

2010-08-29T13:56:00.000+03:00

Karşı kaldırımdan dükkanın önünde duran adama baktığımda nutkum tutulmuştu.. Nutkumun tutulmasından faydalanan adam beynimin içinde serbestçe dolanmaya başladı, uyuzlandım. Beynimdeki hücrelerden birine oturtmam gerekliydi ve ben o adamı en çılgın motorlu amerikan filmlerinin bulunduğu hücreye oturttum.. Sonra baktım huysuzlandı:"sus, sesini çıkarma!!" diye ensesine birde şaplak vurdum.. Hava sıcak olduğundan ensesi terliydi, gıcıklandım..

Elleri ceplerinde olan adamın uzun boyu, yuvarlak yakalı tişörtü, klasik ceketi ve mavi kotu ile çok klas bir havası vardı. Var olmasına vardı ama o saçları yok muydu o saçlarıııı. Bana ormandan kaçmış tarzan rıfkıyı hatırlatan, bonus kart reklamlarının vazgeçilmez bir tiplemesini andırıyordu. Hep bu tür adamlarla karşılaştığım zaman panik atağa girmiş insanın duvar gibi duruşunu yansıtırdım. Maalesef bu adama tolerans geçemedim, aynı odun halimi onada gösterdim..

İçeri girdik, gitarı uzattık.. Telleri değişecekti.. Yanımdaki kız arkadaşıma şöyle bir baktımda, bir dişinin bir erkeğe nasıl kur yapacağını aboneliksiz, dijitürksüz naklen izledim..Bense oturduğum sandalyeyle aramdaki bağlantıyı kesemeyecek kadar sandalyeye kurulmuş, ellerim birbirine kenetlenmiş, en şapşal bakışımla ortamı dikizliyordum.. Gerçi bu kızı anlatmak için ayrı bir yazı lazım ama biz kısa kesiyoruz, aydın havası için.

Adam sanatçıydı, her sanatçı gibi odundan bir şaheser çıkarabilirdi.. Karşısındakini sorularıyla yontuyordu.. Aynı memleketin insanıymışız, kanım kaynadı.. Onunda kanı kaynamış, ne de olsa kan çekiyordu.. Neler konuştuğumuzu o kadar çok hatırlamak istiyorumki anonim, üzgünüm hatırlayamıyorum.. Çünkü girdiğim düşsel boyutun panik atak bölümünden bir türlü çıkamadım..

Yanımdaki kız bize gitar çalması için Kaçkın'ı ikna etti.. Kaçkın parçasını çalmaya başladı..O kadar çok mutlu olmuştumki, canlı canlı gitar dinlemek o kadar hoşuma gitmişti ki.. Dükkandan dışarı çıktığımda bu memnuniyetimi arkadaşıma söyledim, arkadaşımda "ben, adamın senin gözlerinin içine bakarak gitar çalmasından korktum .. Gözlerinin içine baksaydı o zaman aşık olurdun adama" dedi..

O gözlerimin içine bakmasada ben zaten aklımdan çıkaramıyordum..Hemen gitar çalmayı öğrenmeliydim, aradaki yaş farkı önemli değildi, saçları zaten kesilebilirdi vs. vs. O içimde haklı çıkmayı çok seven ses bunun geçici bir heves olduğunu bangır bangır bağırarak söylüyordu.. Sesini kesmesini söyledim haklı olduğunu bilerek..Fakat yine haklı çıktı..1 hafta sürdü platonik hayranlığım.. Sonra aklıma bile gelmedi..

>Kendime küstüğüm de..

2010-08-25T20:41:00.000+03:00

Hocam sıraların arasında gezerken, ayakkabısının çıkardığı topuk sesi hala kulaklarımda..

Hayatımda ilk kez mükemmel bir şey duymuş, büyülenmiştim..Bu kadar mükemmel olan bir şeyden sırf bir önyargı yüzünden nasıl eksik kalabilirdim??

Evet, itiraf edeyim 17 yaşıma kadar asla o kadar güzel, gizemli bir şey duymadım.. Çünkü hiçbir zaman şiir dinlememiştim..

Şiiri sevmez, ne için yazıldığını anlamaz, düz cümlelerin devrik cümleler haline getirilmiş cümleler olduğunu savunurdum.. Meğer ne kadar çok yanılmışım..

Tıpkı İstanbul için yazılan şiirleri, İstanbul'u görmeden anlamadığım gibi.. Vapurla son kez şehrin ışıklarına bakarken: "seni şimdi anladım Orhan Veli" dediğim an anladım İstanbul'u.. Şiiride hocamdan dinlediğim an..

Bir kez daha demiştim hocamın gözlerinin içine bakarak, bir kez daha daha okuyun başka bir şiir.. Bulmuşken büyüyü kaybetmek istemiyordum.. Hocamda gözlerimin içine bakarak: "bir kez daha okursam, önünüze çıkan ilk erkeğe aşık olursunuz" demişti.. Şaşırdım...

Sahi öyle mi ??

Öyleyse eğer; aşk şiir satırlarının arasında mı dolaşıyor?

Aşk demişken..

Kendime küstüğümde, benliğimle konuşmaz oluyorum..İnsan işte, benliksiz yaşayamıyor.. Boşluğu doldurmak istediğimizde başkasının benliğini buluyoruz içimizde.. Belkide bu çoğu zaman aşk sandığımız şey oluyor.. Nadiren bir dostun sıcak bir bakışı.. Şanslıyım sanırım bu konuda.. o dostun sıcak bakışını göremesem de şuan hissediyorum..

karalıyım, kendimle barışmadan ___________

>Kırk defa aynı şeyi söyle, şaşkoloz yine şaşkolozdur

2010-08-23T17:57:00.000+03:00

Türk filmlerinden sıfır hata beklemek nasıl yersizse mal olan insanlardan da nezaket beklemek o kadar aptalca oluyor..

Elimi çeneme dayamış, ağzıma sinek kaçarcasına karşıdaki Türk filmine dalmışken horoz sesiyle film uykusundan uyanıverdim.. Gördüğüm sahneye şaşırıyor, sahneyi düşünüyor, kızarıyor ama bozarmıyordum (bozarmak ne demekse artıkın) Büyükbaba paradoksu gibi paradoksların içinde buldum kendimi.. Paradoksum: "Ya bizim buralarda ezan güneş doğmadan önce okunur. E burda güneş tepede, nasıl oluyor kardeş buuu? " idi

Türk filmlerinin masumiyetine, hatasızlığına inandığım için böyle bir hatayı konduramazdım.. Hep derdim kendime; Türk milleti çalışkandır, zekidir. Böyle büyük bir yanılgıyı gözden kaçırmış olamazlar.. Hadi kaçırmış olsunlar, kesin film yetişmeyecek korkusundan gün ağarınca çekmek zorunda kaldılar.. Hatta o filmlerdeki rakı içme sahnelerine bile inanmazdım.. Benim için filmlerde rakı içmek sadece Avrupalıların yapacağı bişeydi.. Bu yüzden oyuncuların ellerindeki rakıların çok fena sulandırılmış ayranlar olduğunu, şarapların vişne suyu, şampanyalarında apaçık çay olduğunu düşünürdüm..(küçükken)

İşta mal insanlarda bir şey merak etmeye görsün.. Aylardır konuşmaz, bi selam dahi vermez ama o bir şey merak etmeye görsün..Selam dahi vermeden şunu şunu ne yaptın diye sorar. Nasılsa parmaklarının uçlarında bir hayat var, net alemide insana sınırısız özgürlük veriyor..Amaaa eğer ki bir toplumda olsak, gülümser, mucuk mucuk öper, sonra hala hatır sorar, ondan sonra merak ettiği şeyi. Bu durumdan rahatsız olduğumu anlaması için özellikle şunu yaptım: "Ben iyiyim sen nasılsın" diye.. Şaşkaloz yine anlamadı, normal konuşmasına devam etti.. Ben çıkıyorum filan demeden de çıktı..

Neden insanlar kendi hayatlarında "cool" bir şekilde davranırken başkalarının sınırlarına girdiğinde de aynı şeyi sürdürmeyi kendilerine hak olarak görüyorlar anlamıyorum..Nette bu daha bir artıyor, diliniz akıl almaz bir şekilde çözülüyor.. Resimdeki gibi yüzünüz daha doğrusu gözleriniz görünmüyor ya istediğin gibi davran.

>Habersizim seni bir köşeye bırakıp gittiğimden

2010-08-16T13:00:00.000+03:00

Medyanın kesinlikle yayınlanması gereken haberler listesin ilk onunda: "flaş flaş flaş.. İmam Teravihi 7 dkda kıldırıyor", "flaş flaş flaş imam ezanı 5 dk önce okudu.. Peki şimdi ne olacak" haberlerinin ip atladığı dönemlerdi..Tabi bende o zaman öğlene kadar oruç tutan çocuklar tayfasının bir üyesi, annemin peşimden attığı terlikle kovalamaç oynadığım, geri dönülmesi zor zamanlardı.. Ben küçükkene yanii..

İşte o zamanlar iftar saatine 5 dk filan kala bir elimde çikolata ile arkasından düşman kovalıyormuş merdivenleri gibi 2şer 3er atlayarak evin damına çıkardım..{Niye öyle çıkardım yahu ben, ne bu acelecilik?? Ben hızlı çıkınca sanki ezan daha mı erken okuncak sanki.. Tabikide hayır..Neyse..}Damda ezanı beklerken çevreden çocuk kıkırdamaları duyardım..Bu öğlene kadar oruç tutan çocuklar tayfasının (ö.k.o.t.ç.t) tam olduğu anlamına gelirdi.. İmama gizli bir haber yolluyorduk kurulun üyeleri olarak: "hişt imam efendi.. biz tamız hadi bi güzellik yap bu sefer" diyerekten kendi aramızda imamla pazarlığa girerdik...töbe töbe..

Bekle bekle ezan okunmuyor..Beklerkene hep aklıma ezanın 5 dk önce okunup sonunda orucu bozulan insanlar gelirdi.. Şimdi ezan burda erken okunsa diye başlayan hayallerle bir elimdeki çikolataya bakardım, bir kolumdaki saate.. Ya baktık ezanı okumamakta inat ediyor imam, "bırak bu işleri imam efendi yaa" diyerekten başlardık ö.k.o.t.ç.t olarak ezan okumaya.. Her damdan bir ses gelir, her çocuk aynı şeyi yapardı "anneeeeeeeee babaaaaaaaa ezan okunduuuuuuuuu" demeye.. Bize neden hiç kanmadıklarını o zamanlar anlayamazdım.. Halbuki hoca gibi okurduk :Pp

Ne su, ne yemek hiç biri gözümde değildi.. Elimdeki çikolataya mıhlanmıştım.. Ezan okuduğunda hobereyyy merdivenlerden ikişer üçer iner, aşağı inene kadar o elimdeki çikolata biterdi.. Merdiven 30 basamağı geçmezdi haa, o zamanlar guinese girecek çocukmuşum yaaa...

Geçende yolda yürürken ramazanı ne kadar hissettiğimi ölçüyordum ki tartının boş kefesi ağır geldi.. Küçükkene benim için ramazanı ramazan yapan elimdeki çikolatayı yeme heyecanıydı.. Şimdi eninde sonunda o çikolatayı yiyeceğimi bildiğimden heyecan kalmadı.. Kendime şunu sormuyorum nerde o eski ramazanlar diye.. Sorduğum tek şey nerde o eski ramazan heyecanım?? Hangi köşede bırakıp gittim ben onu..

>Beklemedim iftar saati seni sınav sonucum kadar..

2010-08-11T14:00:00.000+03:00

Sınavdan 15 dk önce..

Binbir hastalıktan sonra sınava gireceğim okulu gördüğümde, hacının kabeyi görmesi gibi sevinç kaplamıştı içimi..(Ramazan moduna girdik, hayırlı ramazanlar) Eğilip okulun toprağını öpesim gelmiş; sınavda içeceğim suyu boşaltıp, şişenin içine okulun toprağını katmak istemiştim bi an...Baş ucumdaki komidine şişeyi koyup, her gece yatmadan önce o anı hatırlayıp onlarca kez mutlu olmak istedim..

{Ne yapıyorum ben yaa denilen kısa bir şaşırma evresi}

Kendime uçma recep dedikten sonra bir ürperti kapladı beni..Hastalık geri mi geldi diye üzülürken anladımki Rocky'nin ruhu içime girmiş: "yapacaksın kızım yapacak; acı yok, acı yok!!" diye öğütler yağdırıyordum kendime.. 'Acı yok' lafının hastalıkla 'acı var mı acı?' lafına dönüp, Reha Muhtar moduna girme tehlikesi olduğunu hissettiğimden, kendimi bir iki azarlayıp zar zor kendi ruhuma dönmeyi başarabildim.. Sorulara Reha gibi cevaplar verirsem diye korktum..

Sınavdan 32 gün sonra, puanların açıklandığı gün...
Sonunda açıklandı.. Millet amma dedikodu yaydı bu konu hakkında.. Rüyasında ak sakallı dedenin sınav sonucunu söylediğini söyleyenler bile olmuştu.. Böyle sınav sonucu açıklandı diye milleti heyecanlandırmalar filan .. Hadi sınavdan umudumu kessem, düşük bi puan beklesem bu kadar ağrısına girmezdim.. Yüksek puan beklemenin derdide büyük oluyormuş :P
Cıks buraya puanımı filan yazmıcam ama.. Hiç beklemeyin..eğer çok merak eden olup, meraklarından çatlayacak olanlar varsa bana iletişim adresinden e-posta yollayabilirler..

Turgay Güler'de böyle yapmıştı... Yaşla ilgili bir mevzu geçti, yaşımı merak eden olursa e-posta yollasın, biz ona cevap veririz demişti.. Bende durur muyum?? Hemen e-posta yolladım, tüm cümlelerime dikkat ettim, noktasıydı vigülüydü nezaketiydi falan filan.. Bir heyecanla yolladım, heyecanla bekliyorum.. Beklediğime değdi mi?? nayırrrrrrrrr.. gele gele sadece bir sayı geldi "34" :(
Ne bekliyordun ki a benim saftirik kızım?? Sorunuz çok hoşuma gitti tanışalım mı filan diyecekti.
Zekeriya Beyaz bile 1 paragraf cevap yollamıştı bana halbuki.. :(

>Defol Perelman

2010-08-09T14:44:00.000+03:00

Bak Perelman,

Sen; küçük, hamam böcekli, köşesinde bir tane klozeti, ortasında bir tane masası, pek silmediğin bir camı olan ve eski kiracılardan kalma pis yataklı evinde yıllardır çözülemeyen matematik problemi çözmüş olabilirsin..

Sana verilen bol miktarlı parayıda reddebilirsin.. Hatta, kafanı kapı aralığından uzatıp gazetecilere: "ben istediğimi aldım" da diyebilirsin..İstediğin neydi ki?

Ama artık lütfen kafamdan çık.. Senin o yüzünün sakalla kaplanmış fotonu düşünmek istemiyorum.. O fotoğrafına bakıp defalarca "çok becerikliysen, hadi beni de çöz." demekten bıktım, usandım.. Sana hayran olmaktanda usandım, sana yazı adamayı düşünmektende..

Hele hele istediğinin ne olduğunu düşünmek bile istemiyorum..

Sen aklıma geldikçe, sen gibileri gördükçe aptalca şeyleri daha derin düşünüyorum..

Lütfen çekin gidin hayatımdan.. Ucuz romanları okuyup, aptalca dizilere göz yaşı dökmek inanın daha eğlenceli..

>falcı

2010-08-07T12:53:00.000+03:00

Garip insan şu falcı.. 60lı yaşlarda, hiç evlenmemiş..Evlenmesi için çok ısrar edilmiş, tehditler savrulmuş, üzerine sandalyeyle yürüyenler bile olmuş.. Ama inadı inat..Kocavezirin çocuğu falcı, inatçılık o mahallenin ruhunda var..

Belkide derdi para. Yok ama öyle olsa o çiftlik sahibini kaçırmazdı..Adamın kaç dönüm tarlası, sayısız evi arabası falan filan..

Bir sebebi yok evlenmememim diyor fakat ben onun hep gizli bir sevgilisinin olduğuna ve acımasız bir şekilde terkedildiğini düşünürüm.. Çünkü gençliğinde okuldan kaçar ve kuaförlerden çıkmazmış..Düşümdeki gizli sevgilisi için süsleniyordu belkide, kim bilir..

Siyah beyaz fotoğraflarına bakıyorum da harbiden güzel kadınmış..Şimdi ise saçlarının tepesi açılmış, vücudu kamburlaşmış.. Hayat mı onu bu hale getirdi yoksa kendisi mi kendisini bu hale getirdi bilmiyorum ama tepkileri olağan dışı.. Bazen aşırı gülüyor, bazen durduk yere ağlıyor..

Babasının 2 katlı eski bir ahşap evinde yaşıyor tek başına..O eve girdiğim zaman ürperirdim...Rivayete göre çocuklardan biri; o evde bulunan, kapısı nadiren açılan bir odada hayalet görmüş. O yüzden o oda lanetli, tehlikeli..Odanın önünden geçerken bildiğin tüm duaları oku cinsinden..(halbuki o oda eski eşyların depo yeriymiş)

Falcının nasıl geçindiği ise muamma.. Kimine göre kardeşlerinden aldığı parayla, kimine göre kendisine verilen bakliyat türü şeyleri mahallesindeki bakkala satmasıyla, kimine görede parayla baktığı faldı geçimi.. Gerçi çok tutumlu, o kadar tutumluki yaz sıcağında elektirik faturası kendisini çarpamasın diye buzdolabının fişini takmaz; fi tarihinden kalma müzelik çokomellerini saklar..

Yine gelmişti bize falcı, akrabayız ya.. Bedava fal bakacak başka bir akrabamıza.. Kahve falını, el falını, bakla falını bilirimde bu fal çok farklıydı be arkadaş..

Bir güzel abdestini aldı.. Fal bakacağı kişinin karşısına geçti bişeyler mırıldanmaya başladı.. Üfledi, püfledi.. Niyetini söyle dedi kadına, kadın söyledi.. Faldaki alametleri anlattı.. Secdesiz namazındayken sağ tarafa dönerse niyeti olacak, sola dönerse olmayacak..İçimden kesin sağa dönecek dedim, çünkü fal bana göre insana umut aşılayan yalan makinasıydı...

Seccadeyi serdi, başladı dua okumaya. Okuduu, okudu.. O kadar uzun okuduki bitmeyecek sandım.. Yanımdaki gülerek dürütyor beni, anladımki alaya almak için baktrıyor; çoğunun yaptığı gibi.. Falcı hareketlendi, sağa dönmeye başladı.. Tamam artık selam verebilirdi..Niyet olacaktı..

Falcı, falının sonunda her zamanki gibi ağzını ayıra ayıra esnemeye başladı..Defalarca...

>Çok bilmiş Freud

2010-08-05T12:46:00.000+03:00

_bide yazdıklarının yarısı aslında bi özlemmiş, hernekadar tepki gibi görünsede meğerse kızımız beyazatlı prensini arıyormuş..

_Ahhhhhhhhhhh Freuddd!! sen ne kadar haklı bir insanmışsın meğerr..

Burdan anlatayım sana kuzu;

Bir gün pencere önündeki masamdan, dışarıdaki çelimsiz ağaca bakarken masanın üstünde tüm güzelliğiyle duran!!! kitaba yönelmek zorunda hissettim kendimi.. Ahh şu rakipler.. Onlar aklıma gelmese, "sen burda boş boş dışarıyı izlerken onlar inek ya da eşek gibi ders çalışıyor" demesem kendime o kitaba bakacağım yokta, işte..

Kitabıma yöneldim.. Bazı kesim tarafından sapık olduğu iddia edilen Freudun konusuna dikkatimi yoğunlaştırdım yoğunlaştırmasınıda okuduğum cümleler beni altüst etti..

Entellektülleştirme: Bazen birey çok yoğun yaşadığı dürtüsünü doyuramayabilir. Düşüncede kalan bu dürtünün yarattığı olumsuz etkiden kurtulmak için olayı bilimsel açıklamalarla, sosyolojik boyutla değerlendirir, entelektüel hale getirmeye çalışır. *

Allahımm. Gelde şimdi ders çalış.. Yazdığım tüm yazılar, konuştuğum tüm cümleler, alaya alıp cılkını çıkardıklarım teker teker beynimde hazırolda geçit yaptı.. Ne yani ben o tüm söylediklerimi sırf içimdeki dürtüleri doyuramadığımdan mı söyledim ??

"Olamazz yaa, adam zaten sapıkkk.. niye kaale alıyonki adamı" derken;

O içimdeki diğer ses sorgu odasındaymış gibi karşıma geçip en pis, alaycı gülümsemesiyle konuştu:

"ahahaa, al sana diğer savunma mekanizması.. kızımmm yine yapıyon aynı şeyi. Aşk-ı memnular, sevgililer günü, erkekler ve diğer konular hakkındaki konuştukların. Sen aslında hepsini isitiyorsun, hepsini.. Sadece egonu rahatlatmak adına kendince zırvalıyon işte bi kaç bişe. "

Ezildim, büzüldüm.. Hayallerimi, güvenimi yıkan sadece 3 satırdan oluşan kelimelerdi.. İzin vermezdim buna. Hemen gardımı aldım, yapıştıracam bi kaç cümle ama tıkandım.. Sadece diyebildiğim tek şey: "Aman sanki Freud sütten çıkmış ak kaşık.."

Kendimden şüphe ettim. Hadi olma ihitmali olsun.. Tamamen mi kapılmışım ben buna.. Yok canım yaa.. Offfff. bu benim için tavuk mu yumurtadan yumurta mı tavuktan çıkar sorusu gibiydi..

Penceredeki yansımama baktım, kendime "kes sesini derse dön"dedim. Ne de olsa rakipler gözlerini kırpmadan, tuvalete gitmeden, yemek için vakit harcamadan hatta otobüste bile ders çalışıyorlardı..

*Yediklim; gelişim psikolojisi sayfa 232

>Aşağı yukarı sakal bıyık..

2010-08-01T21:07:00.000+03:00

Dükkana girdiğimde yoğun sigara dumanının sinmiş kokusu midemi bulandırmıştı..Rahatsız olsamda sigara dumanından etrafa kısaca bir göz attım..Sıra sıra dizilmiş filmler, bir masa ve bir kaç bilgisayar..

Başımı çevirince 35-40 yaşlarında bir bey gülümseyerek ne istediğimizi sordu.. Sadece bir kaç film dedim.. Filmlerin çoğunu bize ayrıntısıyla anlattı ve her defasında adamın önerdiği filmlerden memnun kaldığımız için yine onun tavsiyesine uyduk..

"Filmler hazırlanana kadar buyrun bir çayımızı için." dedi.

Bunaldığım anlardı zaten, biriyle öylesine havadan sudan konuşmak iyi gelecek gibiydi.. Kabul ettik..

Çayı karıştırırken, çay kaşığının pekte temiz olmadığını farkettim.. Günlerce, dibinde az bir miktar çay bulunan bardağın içinde kalmış.. Çaydan kararmış kaşığa bakarken içimden 'bunu kesin çamaşır suyuna bastırmak lazım' derken çayı pek içesim gelmedi..

Konuşuktuk, öğrenci olduğumuzu hemen anlamış zaten.. Oda öğrenciliğinden bahsetti..

Ve beni tek etkileyen cümlesi:

" Ben en büyük hatayı okumakla yaptım. Devlete kapağı atamadıktan sonra okumanın bana hiç bir getirisi yoktu .. Gül gibi işimi bırakıp sırf elimde diploma olsun diye hayatımı mahvettim..Bu film sektöründe de iş yok.. Çoğu filmler internet indiriliyor ve zabıta her an ensemizde.. Biri şikayet etse sermayemiz biter.."

Okuyamayanlar okumadığı için kendilerini yiyip bitirirken, okuyanlarda 4 yıl boyunca zamanlarını üniversite köşelerinde harcadıkları halde işsiz gezdikleri için okumaya bin lanet edip "keşke okumayaymışımda öyle işsiz gezeymişim.. En çokta bu koyuyor insana" deyiveriyorlar..Devlete kapağı atmak en mantıklısı, salla başını al maaşını..

Her zamanki gibi tavsiye ettiği filmden memnun kalmıştık.. Bu filmcinin blogu filanda vardı, göstermişti bana.. Hatırlasam link verecemde hatırlamıyorum..

>İnanmayan ama inanmış gibi

2010-07-30T18:19:00.000+03:00

>Bir zamanlar herkesin izlediği, arkadaşımın birinin sırf dizideki karaktere benzemek için tırnaklarını uzattığı, o dizi başladığı zaman mahallemizde "dizi başladı" deyip sokaktakilerin pılılarını pırtılarını toplayıp eve koştukları zamanlardı.. Meşhur dizi Rosalindayı hatırlarsınız umarım..

Rozalinda ve türevlerinden sonra yurtdışından (özellikle birezilyadan) medyakritiğin deyimiyle kiloyla dizi satın almaya başladık..Sonra baktılar bu işte çok reklam dönüyor, kendimiz yapalım dediler..Süper babaydı, Deli yürekti, yılan hikayesiydı, asmalı konaktı derken diziden adım atacak yer kalmadı.. Film yayınlanan kanalları mumla arar oldum.. Bir TNT vardı, oda türk filmlerini defalarca yayınlar oldu, döndür döndür çevir yayınla..

Her neyse, Rosalinda da bir sahne vardı. Rosalinda, fernonda hozenin evine gelince kaynanası rozalindanın evine gelmesini istmez.. rozalinda zaten çocuğunu kaybetmiş ortalıkla leyla gibi dolaşırken, kaynanası sırf gelinini tımarhaneye yollamak için bir oyun hazırlar.. Yalnız oyun çok garip.. Orda köşede bir vazo duruyor, nedense hep rozalinda odadan çıktıktan sonra vazo ters bulunuyor.. Kaynana kaynanalığını yapacak ya "bunu anca bir deli yapar" diyerekten rozalinda hedef tahtası olur.. Halbuki kaynana yapıyor o işi.. ( Bu nasıl bir mantıktır yaa, ters vazo ile tımarhaneliğin ne işi var?? senaristini tebrik etmek lazım..) Bu arada rozalindalar, marimarlar karışmış olabilir.. Şahsiyetlerde karışabilir :P

Ya işte dünde kendisiyle hiç mi hiç anlaşamadığım, kedi ile köpek gibi olduğumuz bir arkadaş beni 1 yıl sonra facede eklemiş. Bende neyse kabul edeyim dedim.. Normal olarak konuştuk. Hayatımın nasıl olduğunu, nasıl gittiğini merak ettiği için eklediği resmen ve alenen sorularından belliydi..Normal olarak bitirdik konuşmayı, kapattım bilgisayarı.. Sonra sabah açtım bilgisayarımı, pufffffffff uçmuş gitmiş, silmiş yani..

Nasıl sinir oldum ama. Silsin beni vız gelir ama sen merak ettiklerini öğren sonra bas tekmeyi gitsin, sinirim buna...Saflık bende ama niye söylüyorsunki her şeyi, hatta neden ekliyorsun ki?? Ben bayağı bir kızgınlıkla mesaj attım, döktüm içimdekileri..Sonra bende silmedim diyor.. aynen rozalinda gibi hissettim kendimi.. aklıma direk o sahne geldi..ne yani sen silmedin, ben silmedim şeytanlar mı sildi?? sonra diyorki şahsiyet, vay efendim şifremi tek kişi biliyor oda kız arkadaşıymışta, o silebilirmişte falan filan..ya kız arkadaşının benle ne zoru varki..sürüyle kız dolu facesinde.. Ki ben daha tanımıyorum bile kızı.. hiç yemedik bu numarayı ama neyse inanmış gibi yapalım..

>dengesiz rota

2010-07-27T15:24:00.000+03:00

>Ne hayallerimin rotasını tutturabiliyorum, ne düşüncelerimin, ne de olması gereken şeylerin..

Aynı o yolda yürürken yaşadıklarım gibi.. Arkadaşımla kolkola yürürken önümdeki 2 gence çarptı gözüm..Birinin arka cebinden kelepçe sarkıyordu,.. Arkadaşıma, babasının polis olması sebebiyle, sordum:

_ M. bunlar gizli polis mi ?? baksana birinin arkasında kelepçe sarkıyor..

Zaten bu sözleri söylememle öndekinin elinin kelepçeye gitmesi bir oldu.. Herkesten gizli bir suç işlemişte, suç üstü yakalanmış gibi telaşlandı, kelepçesini saklayamaya koyuldu..

Anladım ki; ben kısık sesle konuşmaya çalışırken, ayarı yine tutturamadık ki adam dönüp şöyle bir arkasına baktı..

Ayarım yok işte. Terazim, dengem altüst olmuş..

Otobüste nefes alamıyorum açık bir pencere arıyorum..Bulmadığım zaman otobüsten iniyorum uzun bir süre kendime gelemiyorum.. Her ne kadar olayı klimaya bağlasamda gerçekçi ol kendine, sebebi klima değil..

Sinemada da aynı şekilde.. defalarca arkama dönüp baktım, salonun kapısı kapanmış mı diye..Defalarca sordum görevliye içerisi çok karanlık olacak mı diye?? beynim bir sarhoşun beyni gibiydi ve içimdeki ise sadece korku..

Bunların hiç biri normal değil..10 saatlik uzun yolu 4 sene boyunca çekip fakat en sonuncusunda otogardan otobüse binemeyipte ağlayarak eve dönüşüm; tüm filmleri sinemada izleme isteğiyle yanıp tutuşan ben, en sonucusunda sinemaya bir mezara girecek korkusuyla girmem.. Hiç bu kadar anormal olmamıştı hayatım..

Şimdi derin bir nefes al ve ona kadar say.. On dediğinde her şeyi unut.. Buruştur bu kağıdı, at çöp kutusuna gitsin..

>hep beraber YIKayalım

2010-07-24T19:55:00.000+03:00

>Arka sırada oturmuş, gözlerimi kısmış kara tahtaki yazıları okumaya çalışırken bir yandan da kulaklarım hocamdaydı. Hep bir şeyler söylüyor, hep aynı tonda.. bir süre sonra bayıyor zaten.. Kolumuzdaki saat imdadımıza yetişiyor, kaç dakika kaldı söyle bana ey saat ! diyoruz bir anda.

Söyleniyor: "Karayoolarında, havayollarında, tren yolunda, deniz taşımacılığında standartaları yakalayamadık."

Merak ediyorum, bunlara ayrılan paralar ne oluyor? Ve sordum:
"hocam o kötü, bu kötü, şu kötü.. Bunlara ayrılan paralara ne oluyor?? Hiç mi iyi bişeyimiz yok?"
Verdiği cevap beni pek tatmin etmesede düşmüyorum üstüne..

Aradan zaman geçiyor, hava yollarından bahsederken havaalanları için mühendislik hatası yapılan bir kaç şehir söyleniyor..Uçak inemiyor kısaca hava alanına.. Zeki ve muzur bir arkadaşım döndü ve dedi ki:

_Al işte, çok merak ediyordun.. Paraları buralara yatırıyorlar, sonra pardon biz yanlışlık yaptık deyip harcanan emek ve masraf boşa gidiyor..

**

Bir iktidar gelir, önceki iktidarın yaptıklarını yıkmakla zamanını harcar.. Daha sonraki gelir oda yıkar.. Zaten 4 sene gibi kısacık zamanları var, göz açıp kapayıncaya kadar geçer. Paralar, emekler, zamanlar boşa gider. Biz yerimizde sayarız.

Şimdi bakıyorumda haberlere hep birbirlerini karalamakla, açıklarını aramakla, onlarınki hep yanlış hep biz doğruyuz demekle vakitlerini harcıyorlar.. Siz hiç gördünüz mü ülkenin sorunları hakkında tartıştıklarını ? Şu olaya şöyle bir çözüm yolumuz var, sizde bir bakın dediklerini ?
Ha tartışsalarda davet şekillerini beğenmezler, ben onun ayağına gitmem oda kimmiiş breee derler.
Derler..
Derler..
Derler..
Sonra sandık gelir, hala gidemezler.. Niye ki?? memlekette doğru düzgün adam mı kalmadı yahu bu ülke için her türlü fedakarlığı yapacak olan?? yoksa Kurtuluş zamanında mı kaldı onlar?

>Ne olursa yazcam artık

2010-07-23T16:10:00.000+03:00

>Öyle hani tuşların tıkırtısını duymadan, bilgisayarın ekranına bakıp radyasyonu solumadan, cümlenin tümüne bakıp 'bunun devamı nasıl gelir ya hu' demeden, yazının kenarına afili bir resim koymadan blogculuk olmuyormuş.. Yok cep telefonundan yazayım, yok olmadı mobil bloga kaydolup mms yollayayım.. palavra!! Bunlar blogculuğun ruhunu öldürüyormuş.. Tecrübeyle sabittir.

Uzak kaldım, uzaklaştırıldım işte ne yapayım..

Blogla ilgili olduğumda, artık bunun adı yazı yazmak mı yoksa blogculuk yapmak mı bilmiyorum, zamanınmın belli bir kısmını kaplamaya başladı.. E nasıl olsa yaz (mevsim), yapcak bişeyde yok. Yaz yaz yaz yaz.. Özellikle uyuyaycağım zaman..

Her gece başımı yastığıma koyduğumda sanki bloga yazıyor gibi aklımdan yazı yazmam beni sinir ediyorrr.. Ne hikmet ki onların hiiiç biri daha sonra aklıma gelmez. Bana derlerki:" Onları kaçırmamak için bir kağıda yaz, ben öyle yapıyorum sende öyle yap". Yapmadım değil, bunu başaranlarda vardır.Fakat ben, yazmayıp sonraya bıraktığımda hevesim kaçıyor. Söyleyin bana hevesimi nasıl kağıtta tutayım ?

Bazen yazıyı beklettikten bir süre sonrada o yazının yayınlanmaya değer olmadığına karar veriyorum hemen ardından bir tıkla sil.. Kendimi anlamıyorum ki, edebiyatçımıyım yoksa bir dergi yazarııyımda böyle eleyebiliyorum?

Bundan sonra rahat olacaz..

>Psikoanalitikçiler olsalardı ne derdi acaba??

2010-07-22T16:10:00.000+03:00

Kaldırımın bir tarafında tüm olanca sıcağa rağmen dönerci dükkanları, sinek avlamasına rağmen giysi dükkanları..

Kaldırımın diğer tarafında da ardardına durakta dizilmiş beyaz dolmuşlar..

Ve bunların tam ortasında yığınla ordan oraya koşuşturan insanlar.. Bunların arasında yol alan ben..

Durakta; bana her zaman asi bir kadını hatırlatan, kızıl saçları, matrixvari pardesesü ve uzun boyuyla hocam gözüme çarpıyor. Bunun ne işi var burda diye homurdanırken selam verip vermeme arasında gidip geliyorum. Korkuyorum o kadından, okulun son anlarını hatırlatan her şeyden uzak durmak istediğim gibi ondan uzak duruyorum ve görmemezlikten geliyorum.. Büzülüyorum kendi içimde beni görmesin diye..Sessiz bir şekilde yanında geçiyorum..

Ayakkabımın bağcıkları gözüme çarpıyor daha sonra.. Olacak işmiydi bu şimdi.. Her adım attığımda sallanan bir ayakkabı bağcığı beni en rahatsız eden şeydi.. Onunla ilk görüşmemizde de aynı şey olmuştu değil mi?? İçimden nasıl onlarca kez lanet yağdırmıştım o ayakkabı bağcığına..

Gözlerim kuytu bir köşe arıyor bağcığı bağlamak için.. Bir ATMnin arkasını boş görüyorum, oturyorum arkasındaki kaldırıma ve ayakkabıma baktığımda aslında bağcık düzgündü.. Sadece kenara kaydığı için ben onu çözülmüş sanmışım..

Sonra bana atmnin yan duvarından birinin baktığını farkediyorum.. Giyiminde tamamiyle bir rap havası hakimdi.. Bol pantolu, 2-3 beden büyük tişörtü, kesik parmaklı siyah eldiveni ve elinde bira zannetiğim bir şişe..

Bana gülümseyerek soruyor:

_Ne yapıyorsun bu atminin arkasında??

*Ne yapıyor gibi gözüküyorum sence??

_Pardon, bende senin içki içtiğini düşünmüştüm..

*sence içki içer gibi bir halim mi var ? diyorum ve yanından geçerken: "Doğru ama bu zamanda herkesten her şey beklenir hale geldi" diyorum ve dediğim lafa bende şaşırıyorum, düşüncelere dalıyorum..

Rapçi kızın elindeki şişeye çarpıyor gözüm.. Bende onu içki içiyor sanmıştım değil mi?? Halbuki elindeki kutu bir kolaymış.. Hay başımda kibrit çöpü kırılasıca..

Rüyam bir müddet daha devam ediyor ve son buluyor..

Sabah gözlerimi ilk açtığım anda yazasım gelmişti bu rüyayı.. Tabi o zamanlar sınav işi olduğundan oturup bloga yazacak kadar vaktim yoktu.. Defterime yazayım dedim, onu oraya yazana kadar otur bir konu bitir diye kendime kızışmıştım.. Freudun bir kere kendi rüya tabirini okumuştumda..Yaşantısının her anıyla, kendi rüyasının kesitini birleştirmişti..

Kendi rüyamı düşününce hayatımın son anlarının özeti gibi.. Sadece hepsi birleşip bana rüya film olmuşlar..

Birde bişey daha, tamam bu son valla bir daha isimle filan uğraşmıcam :S

>Kabusun mutlu sonu

2010-07-16T20:06:00.000+03:00

Öyle her şeyi kendi başıma yaparım, tek taşımı kendim alırım, önemli sınavlara kendim giderim; sbs, öss, ygs de neymiş! deyipte yıl boyunca çalışıp, stres yaptığın bir sınava hiç kimse olmadan tek başıma giderim demek cahil cesareti oluyormuş . . Sonra bayılma noktasına kadar gelip, Allah korusun tüm yıl boyunca verdiğiniz emek boşa gidebilir.

İşte ben evden çıkıp, otobüs durağına gidene kadar her şey normaldi, fazla sıcak ve terden başka..

Baktım otobüsün kliması çok soğuk üfürmüyor, ben bi rahatladım. Ama nerden bileyim onun soğuk üfürdüğünü anlamadığımı!! Az sonra hissettim, klima birden soğudu, tabi benim sırtımdaki terlerde..
Ben bide "hep vücuduna hasta olmayacaksın diyordun hanfendi, artık sınavı geçeceğime göre akşama hasta olabilirsin" diye kendimle alay geçerken vücudum yanlış mı anladı ne yaptı bunları düşündükten sonra ben bi tuhaf olmaya başladım...

Etrafımdaki insanlara bakıyorum, araba tıklım tıkış dolu.. İnsanlar üstüme üstüme geliyor gibi, başım bir tuhaf, başımdan aşağı soğuk sular dökülüyor, boşlukta duruyorum sanki.. Allahtan beyfendinin biri halimi gördüde yer verdi.. Baktım olmuyor, kendimi otobüsten aşağı attım.. sınava 30 dakika var ve ben hala okula ulaşacak bir otobüsün içinde değilim..

Kaldırıma oturdum düşünüyorum, yanımda ne telefon var, ne bişe.. Otobüs durağına kadar yürüyeyim dedim belki açılırım ama tık yok.. Durakta biri vardı "beyfendi, şuan çok kötüyüm, ailemi ararmam lazım, telefonda yok yanımda telefonunuzu kullanabilir miyim" dedim sonra anında karar değiştirdim "tamam tamam vazgeçtim, aramayacam" Adam artık benden korktumu ne yaptı, baktım öbür durağa gitmiş..Çünkü gerçekten normal bi halim yoktu..

O otobüs durağı hayatımın dönüm noktası oldu diyebilirm.. " nasıl otobüse binecem, ya otobüste düşüp bayılırsam ?? Beni hemen hastaneye götürürler, sınavıma giremem tüm senem boşa gider.. G'de böyle olmuş bayılmıştı.. tüm senesi boşa gitmişti.. Ailemi arasam ne olacak? sınava şurda 20 dakika kalmış, onlarda telaşlanacak, Şurdan bi taksi geçiyor acaba ona mı binsem " derken içimden bildiğim tüm dualarımı okudum..

Neyse zar zor bi dolmuşa bindim, birileriyle konuşurken hastalğımı unuttuğumu farkettim arkamdaki kadın okulu dolmuşçuya tarif etmişti.. Döndüm arkama:
"Hanımefendi, ben şuan iyi değilim, birileriyle konuşunca hastalığım geçiyor gibi.. Biraz sohbet edebilirmiyiz" dedim.. Kadın bana karşında bir ucube görmüş gibi baktı ama yinede konuşmaya devam ettim.. Kadın tepki vermeyince dolmuşcuya okulla ilgili sorular sormaya başladım..Sonra tekrar kadına döndüğümde kadın hemen başını çevirdi ve dolmuştan inerken hiçbir şey demedi.. Haklı ama bu zamanda normal gibi görünen deliler çok..
Belkide betim benzim soluktu, bembeyaz bir suratla hayalet gibiydim kimbilir.. Okulu gördüğümde her şeyi unutmuştum, eğilip toprağını öpecektim nerdeyse o derece.. Ama sınavın sonucu mu mükemmel :)

birde o fotodaki kız gibi dört göz oldum iyi mi?

>Binlerce dansöz var..

2010-05-12T22:15:00.000+03:00

>Hep düşünürdüm Türk milleti hakkaten zeki mi diye? O zamanın şartlarında milliyetçilik damarıyla millete güç vermek için söylenen bir söz olduğuna inanırdım hep..

Fakat matematik öğretmeni bir arkadaşım okullarına gelen Fransız bir arkadaşının söylediklerinden bahsetti:" siz Türkler hakikaten zekisiniz. Hayatta çözeceğiniz bir sürü problem var, biz de ise her şeyi devlet hallediyor. Ve bu yüzden siz bizim bile çözemediğimiz bu problemleri çözüyorsunuz" demiş.

Nasıl sevindim, nasıl sevindim anlatamam; sanki viyana kapılarına ben dayanmışım, yunanlıları ben denize dökmüşüm, ıstanbulu ben kuşatmışim gibi yılların verdiği avrupa ezikliği karşısında! batı hayranı! olarak bizim üstünlüğümüzü kabul etmesine..

Azbuçuk eziklikten kurtulmak istercesine hafızamı zorladım: Zaten siz bizden herşeyi çaldınız. O Robinson crueseleri biz yazdık, al sana kanit: cuma ismi. Matbaayi biz buldukta siz yattınız üstüne utanmadan. İlk uçan kişi bizde; Ali Kuşçu*. Adamın soyadı boşunami kuşçu olmuş be, diyorum kendi kendime. (kim sokmuş bu düşünceleri hayret, birileri beynimi insanlık namına omo ile yıkamiş olmalı. Kirlenmek güzeldir ama..)

Sonra bugün gazetede Newtonun yerçekimini bulduğu ağacın bir dalının hatıra diye Aya götürelecegini öğrendim.. Kafama o anda benimde elma düştü. Ya bizim meşhur gemimiz, adından başka bir şey bilmediğimiz, bildiğim kadarıyla fotoğrafı dahi olmayan, bizim için son derece önemli olan Bandırma vapuruna ne olmuştu dedim? Anılarımin bana verdiği cevap şu oldu:" Türk erkeklerinin her sabah kullandığı jilete malzeme olmaya gitti." Evet, biz bayağı bir zekiyiz. her şeyi değerlendirir, işleyen demir jilet olur felsefesinden yola çıkarız..

Evet biz zekamizi her alanda süper kullaniyoruz;
Gülben ergenın selülitlerinde,
Siyasetten adam nasıl alçakça düşer, nasıl gizlice yatak odası görüntüleri çekebiliriz,
Nasıl köşe olabiliriz, banka nasıl hortumlanir?
Yaprak dökümünde Nejla ile Leyla ne zaman barışacak?
Ülke nasıl karışır, darbe nasıl planlanır?
Karşıt görüşlüler nasıl ortadan kaldırılır, onlara nasıl hakaret edilip küçük düşürülür?

Falan filan ışte.. Hepsini googledan arayıp, bulur, en kısa yoldan uygularız..

Ve bu arada o fransız problemi çözemediğinden çok fena kıvırmiş.. Serdardan ona şu şarkıyı yolluyorum; dansöz..

*ilk uçan kişi hazerfan çelebidir..

>Rtük olsam 5 tanesini kapatırım, gözümü kırpmadan

2010-05-01T22:37:00.000+03:00

>Kitap okursunuz, film izlersiniz; arada bir cümle geçer, takılıp kalırsınız orada. . O gizemli cümle dünyadan koparır, kafanızın içinde yankılanir durur. . Iyi ya da kötü olur farketmez.

İşte bende geçenlerde tvde zapping yaparken Bihterin peykerle yaptığı konuşmada takılı kaldım:" Çocukları benim yerime öp peyker, ben yanlış bir şey yapmadım. Her şey olması gerektiği gibiydi. " falan filan.. Resmen benim şartellerim attı. Sen biriyle evleneceksin, kocanı aldatacaksin hemde kocanın yeğeniyle, her türlü fettanlik yapacaksın ama hiç bir şekilde pişman olmayacaksın.. Neden? Çünkü senin isteklerin özgürlük adı altında korunuyor.. Oh ne ala. . Hiç kimse diyemiyor, tamam özgürsün ama senin bu yaptıkların ahlak dışına çıktığın gerçeğini değiştirmiyor..

Eskiden Trtde öpüşme sahneleri çıktığında belgeseller çıkarmış. (babam söylemişti) Sonra öpüşme sahnelerinde kamera yönünü çevirdi, daha sonra öpüşür gibi yaptılar, sonrası malum. Herkese normal gelmeye başladı. Muhafazakar ailelere bile.. Şimdide bazı sahneler yastıkla normalleşiyor.
.
Ama ben size asla Brunerin deneyinden bahsetmiyecegim.. Çocukları 3 gruba ayırdığından, her gruba şiddet içerikli film izlettigindende.. 1. grupta şiddet yapanların cezalandırıldığından, 2.grupta şiddet yapanların ödüllendirildiğinden, 3. grupta ise şiddet yapanlara karşı hiç bir şey yapılmadığındanda..Fakat her ne olursa olsun çocuklarin şiddet yapanları örnek aldığından da bahsetmeyeçegim.. Ama az ama çok 1. gruptaki çocuklar bile örnek almış yaa..
Yani siz istediğiniz kadar filmlerin başına "olumsuz hareketler içerir" yazın.. Onu izleyenler sırf siz onu yazdınız diye aaa ben bunu yapmayayım demeyecek..

Fakat biz burada istediğimiz kadar yanlış diyelim. Birileri izlemeye devam ettikçe kapitalist düzen kazanacak, birileri kaybedecek.. Anormallikler çoğalacak, sonra hepsi normal gelecek..

Rtüke sesleniyorum :p geceleri biz uyuyoruz ama sen uyuma.. Sabah 8 akşam 5 çalışıyorsun sanırım, ya da geceleri tv başında uyuyakalıyorsun.. Türkiyede uyuyanlar çok sen uyuma :p

>Ben blogculugu paragraf çözerek öğrendim.

2010-04-17T22:21:00.000+03:00

>Bu çözülen matematik soruları sayesinde çerezci, havuz görevlisi, mehteran takımında davulcu olabilir, 3. kuşaktan dedenizin yaşını bile hesaplıyabilirsiniz.. Hatta blogda yazamaya Türkçedeki paragraf sorularını çözerek başladım diyebilirim ciddi olarak. . Çünkü her soruda kendi blogculugumla o paragrafları karşılaştırır, Eleştirdikleri noktalarda yaram varsa gocunurdum. . (ayrıca modern fiziğin bana tek etkisi filmlerdeki bilimsel hataları bulmak olmuştur, birde Einstenin çapkın biri olduğunu, karısını ve çocuklarını terk ettiğini öğrenmek)

Lisedeki kompozisyon derslerinde ise işkence çekerdim. Üstten alttan cetvelle boşluk bırakmak, beynimdeki lambanın düğmesini aramakla geçerdi zamanım. . Ben süper bir fikir bulacamda hoca bana 100ü basacak. . Hiç bulamazsam göz kaslarıma spor yaptırırdim yandaki kağıda baktırarak. .

Notlar açıklanacağı zaman ise büyük bir ümitle ayağa kalkardim gururla oturacağımı bilerek :p amma velakin hiç bir zaman bunu yaşayamadım, küçük emrahın kardeşini aratmadım. . Vasat bir yazıyı geçememişim demekki 60-65 le yetinmek zorunda kalırdım. Hocam şu an şu yazımı okusa kesin bu nottan daha düşük alırım. .

Notun acısını yüreğimde hissedince İbrahim Tatlısesin en meşhur şarkısını söylerdim kendime 'ben nerdeee yanlış yaptım, Allahım neydi günahım?'. Lise bitti, bulamadım cevabını. . Üniversite bitti hala bulamadım. . Ama şimdi düşünüyorum da demekki ben;
Nerde duracağımı (.) nerde soluklanacağımı (,) nerde haykıracağımi (!) nerde soru sormam gerektiğini (?) nerde bağlanmam gerektiğini (-le) bilememişim. . Şimdi ise dikkat etmeye çalışıyorum, anlatım bozukluklarına dahi. . Demek çok içime oturmuş. .

Şimdi hocaları eleştiridim ama bugün kendimi 'facebook' şarkısına tempo tutarken buldum kendimi. . Çünkü bu şarkıya klip çektiği için İsmail YKyi çok ..... bulmuştum. . Korkar oldum eleştirmeye. . Ne demiş şair: büyük lokma ye ama büyük söz konuşma. .

>200 senedir yakalayamadik gitti. .

2010-04-15T18:17:00.000+03:00

>Bu avrupa medeniyeti ne ulaşılmaz, ne menem bir şeymiş yaa... Taa 18 yy.dan beri (yaklaşık 200 sene) peşinden koşmuşuz, bizi avrupalı saysınlar diye her haltı yemişiz ve halada yemeye devam ediyoruz amma velakin olmuyor olmuyor. . (osmanlı tarihine azcuk okumanız yeterli hak vermeniz için )

Japonları düşünüyorum, adamlar 2. dünya savaşında atom bombası yemişler, alt üst olmuşlar resmen 1948 de. Ama şimdi dimdik, güçlü bir devlet olarak ayaktalar. Acaba onlarında mi derdi avrupalı gibi olmaktı ? Yoksa avrupalı bir devlet olmayı amaçlayarak mi bu noktaya geldiler bir sormak lazım onlara. .

Ama her şeyimiz avrupalıki bizim, kıyafetlerimiz, dizilerimiz, yemek tarzımız, tabelalarimiz hatta aile hayatımız bile. . Bence bize çok fena haksızlık yapıyorlar, çok kırıldım bak şimdi Fransız devlet başkanı Sarkozye. . Canları cehenneme mi diyordu bu avrupalılar :s ondan işte. .

Halbuki biz eskiden filmlerimizde aile bağları kopuk filan diye küçümserdik onları. . Yoksa içten içe kıskanıyormuyduk onlar bu teknolojiye ulaştılar diye. .
Ya da bilim ve teknolojide çok üstünler diye; onlar gibi davranarak, onlar gibi görünerek mi bu açığımızi kapatmaya mi çalıştık?
Hayırlısı . .

>elimi sıkmayan adam bölümü

2010-02-18T14:44:00.000+02:00

>Şu günlüğümdeki yazıma bakcam diye neredeyse tüm kıyafetlerimi altüst ettim.. Malum herkesten saklıyacam, kimse görmesin yoksa ailede filan hırgür çıkar diye gözüm gibi saklıyorum.. Hatta o devlet sırrı olan bölümleri uhu ile katlayıp kimse okumasın diye önlemler filan aldım.. 75 günde bir yerini değiştirir oldum.. Bir yatağımdaki döşeğin altında, bir kıyafetlerimin arsında :S Fakat bu bücürük kardeş tayfam karıştırmış.. İnşallah çok karıştırmamıştır.

Yırt gitsin demi, yada yak kurtul.. Ama yok işte, o kadar yazıya kıyamıyorum.. Bide ben eskiye dair hatırlarım olsun, baktıkça mutlu olayım isterim, yıllar sonra elime alıp okumak için yazdım zaten o günlüğü...

İşte geçenlerde günlüğümü karıştırıken bir bölüme rast geldim.. O zamanlar Elif Şafakın "med cezir"ini okuyormuşum.. Ağır bir dili olduğundan filan bahsetmişim ama beni en çok etkileyen noktayı yazmışım 'elimi sıkmayan adam'bölümü..

Elif hanım bir toplantıya katılmış, tokalaşma anında karşısındaki beyfendiye elini uzatmış,eli havada kalmış..Olay kısaca bu..Benim meselem bu anla ilgili değilde Elif Şafağın eleştiri tarzıydı... 'Çağdaşlık, gericilik, laiklik, İran'a git sen, bırak bu işleri' tarzında hiç bir eleştiri yapmamış.. Sadece hal ve hareketlerin üslub noktasına değinmiş.. "tamam sen onu yapıyorsun iyi hoşta, benim elimi havada bırakarak kırmadın mı beni?? elini hafifce göğsüne götürerek ufak bir gülümsemeyle hem kendini zor durumda bırakmazdın hemde beni".. Bittim bu eleşitriye :P

Yapıcı eleştiri, özgür düşünmek, karşı tarafın fikirlerine saygı duymak demek bu..

9 0cak 2008te yazmışım bunu...

*bide blogumun temasını değiştim....sıkılmıştım ondan biraz bu kalsın.. sonra belki yine değişirim..

>Yazıyorum gitsin..

2010-02-08T20:51:00.000+02:00

>Bugün sadece saçmalamak istiyorum. .

Canım sıkıldı, tvde kanalları gezerken Cüneyt Arkının filmlerinden birine rastgeldim... Keyiflendim, Çünkü müge anlı tarzı programlar yüzünden tvmi kapatmıcaktım. .
Müge Anlının programından bile mantıklı geliyor bana 70li yıllardan kalan filmler..
Sanki kendi dertlerim yetmiyor, birde onu üstüne katıyorum... Piyangodan dert üretiyorum kendime.. O kişi neden öyle kötü şeyler yapmış hiç mi vicdanı yok, cezalar neden caydırıcı değil, sallandırmak çözüm mü vs. vs...

Bence cezalar caydırıcı değil, yasalar suçlunun yanında.. Adam hırsızlık yapacak, senin malını çalacak, sonra sen döveceksin sinirlenip.. Adam o kadar pişkin ki hastaneye gidip rapor alacak, polise gidip şikayette bulunacak.. Ve seni içeri tıkacaklar.. [yaşanmış olaydır en yakınım tarafından]

Birde adam orada üzüntüsünden geberecekken sunucuların reyting amacıyla saçmasalak sorular sorduğunu görünce kanalı kökünden kapattırasım geliyor..Hatta olayların gerçek olduğuna bile inanmam, şahsiyetler tiyatrocu, mevzu ise senaryo..Bence böyle.

En iyisi izlememek.. Biz izlemeyince reyting düşer, onlarda kendilerine milletin dertlerini çözmeyi görev edinmeyi bırakırlar böylece..

Neyse Cüneyt Arkının filmine geri dönelim biz..
Elindeki elmaya gözüm çarpıyor.. Canım mı istedi artık herneyse :Pp Soyulmuş, tahminimce kabuğu yeşil bi elma.. Alaycı duruşuyla düşmanların karşısında rahatça yiyor.. Sonra kamera açı değiştiryor, anaa elma birden soyulmamışa dönüyor.. Kırmızı bir elma.. Bi güldüm, bi güldümm :)

Birde hani bir kılıç darbesiyle 10dan fazla kişiyi öldürüyor ya Malkoçoğlu, bazılarıda alay geçer bu durumla.. Ama Arkın'ın şu sözü beni çok etkilemişti: "Matrixteki adamda aynı şekilde öldürüyor, onda hiç bir durum yok, ama biz öldürünce komik oluyor" demişti. Yanlış hatırlamıyorsam Süheyl ile Behzat Uygurun bir programında söylemişti bunları. .

Öyle işte.. .
Nietzsche ağladığında adlı kitapta şöyle güzel bir paragraf var; paylaşayım. .

"Bir gün yanımdan bir serçe geçti ve. . . Ben bir kartal gördüğümü sandım.. Şimdi bütün dünya bana ne kadar yanıldığımı göstermekle meşgul.."

>kısa kısa öylesine

2010-01-28T11:38:00.000+02:00

>Fatmanın nenesinin dediği gibi;

Bazılarına gereğinden fazla değer verince yağmur yemiş eşşek boku gibi şişiyorlar...

Nede güzel söylemişsin nenem..

**
Birde blogumu yakında ebem bile öğrenecek, rahat yazamıyorum yaa.. Msnin bildirimler köşesinden kaldırsam iyi olacak..

**
Aslında herkesin penceresine kuş konması ne kadar güzel birşey.. Bizim pencere evrim mi geçirdi ne?? Çikolata konuyor bizim pencereye.. İyiki yani bi canımız istiyor dedik.. Pencerene bak deniyor, kalkıp bakıyorum.. Çikolataa :)) Bende süpriz yumurtadan oyuncak çıkmış gibi seviniyorum.. Teşekkürler bırakana..

**

Geçende ne düşündüm biliyor musun?? Şimdi ben her yıl başı gecesi yada ne bileyim doğum günümde "artık benim için herşey farklı olacak, her şey istediğim gibi olacak, plan dahilinde ve mükemmel olacak"diye düşünüyorum..Mükemmel bir hayat için kendimi programlıyorum..

Sonra bi bakıyorum kötü bişey oluyor, üzülüyorum..
Rakibini ölçmeden, tartmadan, onun gücünü görmezden gelerek savaşmak ne kötü..Yani illa ben öle düşündüm diye hayatım mükemmel mi geçecek ?? Hayat bana bu kıyağı geçecek mi?? Tabikide hayır.

Kendimi o mükemmeliyete hazırlamak yerine, hayatımı yanlışlarıyla sevmeye adasam daha mükemmel olmaz mı ?? Bence bu daha mantıklı diğerinden..

Bilinçaltıda aptalmış, acı gerçek bu işte..(ben demiyorum Prof. Nevzat Tarhan diyor) Ne söylersen hemen inanıyor saf.. Ben hemen kendime öyle telkinlerde bulununca garibimde inanıyor hemen.. Ama siz ona aptal deseniz onada inanır, bence hiç bişey demeyinde inanmasın aptal olduğuna..

**
Komiksin..
Evet hemde en komiği sensin.. Uzak dur dediğin halde buraya isimsiz yorumlar bırakarak, hala uzak durmadığın için komiksin..

foto çekmeyi becerebilsem bir fotolarınızı almıcam..

>içimde kalmasın yazıyorum..

2010-01-23T21:37:00.000+02:00

>Bu yazmak denilen şey hakikaten zor bir şeymiş yaa.. Bugün gazete sayfalarındaki köşe yazarlarına hayran hayran baktım.. " ulen ben haftada 1 konu zor buluyorum siz 2den fazla yazı yazıyorsunuz, hatta bununlada kalmayıp birde dergide yazı yazıyorsunuz" dedim.. Bence o yazarlar kesinlikle bu işin pratiğini bulmuşlardırda bize söylemiyorlardır.. evet evet kesin böyle.. cimriler mi ne :Pp

Eğer bu düşüncemi yazamazsam içimda kalcak.. Kalmasın, yazık bana :P

Şimdi ben geçenlerde bir video izledim.. Sanırım fox tvnin haberi.. İşte güzel kızları yakalayıp sorular soruyorlar..Hatta onlara tikky mi ne deniyormuş...
Seçim zamanı olması lazım, çünkü kızın birine "Yaşar Büyükanıtı tanıyor musunuz" diye soruyor, kız "yok ben ona kesinlikle oy vermicem" diyor..Şöyle bi düşündüm, evet zaten veremeyecek askerler parti kuramaz , kız aslında doğru bişey söylemiş :Pp

Başka birine Recep Tayyip Erdoğanı tanıyor musunuz diye soruyor spiker, kız; bu konu hakkında konuşmak istemediğini söylüyor {tanımıyordu çünkü}.. Bunu izlerken yanımda kardeşim vardı, daha 7. sınıf, 'yok abla yaa yalan haberdir bu' diyor..Çünkü kardeşimde hayret ediyor, bir insan nasıl başbakanını tanımaz ?!

Birde birine bir bakanı soruyor bilemiyor, ama Bülent Ersoy kimle evlendi deyince kız yapıştırıyor cevabı "armağan değilmiydi yaa, popstar armağan" bu bir kenarda kalsın şimdi..

Seçim zamanı bi ip meselesi vardı..Başka iplerle karışmasın bu :Pp Bir parti oy pusulasında kendi partilerinin adının geçtiği yere kadar bir ip dağıtıyormuş.. Okuma yazma bilemeyen vatandaşlar böylece rahatça oy kullanabilecekmiş.. Ne kadar kızmıştım o zaman, insanların cahilliklerinden faydalanıp kendisine rant sağlamaya çalışan partiye.. Gerçi şimdi kapatıldı :Pp

Düşündümde iki tarafından birbirinden farkı yok.. Alt tarafı biri sadece okuma biliyor ama sadece biliyor..Daha başbakanını bile tanımayan biri elbette başklarının yönlendirdiği partiye oy verecek ama sadece ipsiz..
Hani o okuma yazma bilmeyen kişi yanına yaklaşsa kıyafetine baksa, şöyle bir burun kıvırır ama bilmiyorki eşeğe altın semer giydirsen eşek yine eşektir..

Cem yılmaz çok haklı,eğitim şart cidden yaa..

{Ya bugün bize annemin misafirleri geldi, siyasetten filan konuştular.. Tabi ben şaşkın gözlerle onları izlerken kendimi blogumda böyle yazı yazarken buldum:P }

(foto)

>yağmur demem, çamur hiç demem..

2010-01-18T19:53:00.000+02:00

>ummamiaaa....
Bugün sonunda yürüyüşe çıktım.. Yağmur demedim, çamur demedim, arabaların ıslatmasını, ıslanmayı bile göze aldım ve ben o yürüyüşü bugün yaptım..

Herşey bilgisayarımdaki eski fotoğraflara bakmamla başladı aslında.. Ne kadar zayıfmışım o zamanlar, birde o halimi beğenmezdim.. Haline şükretmezsen olacağı bu :Pp Hayıflandım, üzüldüm.. Kalbimin orta yeri acıdı.. Kafamı kaldırdım saat 3.. Dışarıya baktıım 'ahmak ıslatan yağmur' ince ince yağıyor.... Hazırlandım, dışarı attım kendimi..

Elimede cüzdanımı aldım, hani bir yere gidiyormuş gibi..Güya yağmurda ben yürüyüşe çıkmadım, sonra "akıllaya bak, bu yağmurda da yürüyüşe mi çıkılırmış??" demesinler diye..Fakat şemsiye almadım, alsaydım daha inandırıcı olurdu sanki :S Ne yapayım yaaa, bir yerden başlamak gerekiyordu yürüyüşe ve kendimi gaza getirmişken bundan vazgeçemezdim..

Rotamı çizdim aklımda, evden kanal civarına, kanaldan ışıklara ve ışıkardan eve dönüş.

Yağmurlu havalarda olmazsa olmazım var benim.. Yolda birikintilerde oluşan suların arabalar tarafından inatla üzerime sıçraması.. Işıklara doğru yürüken, kulaklarım arkadan gelen arabanın sesini duyuyor, bakıyorum az önümde birikinti var .. Allhııııııım beni bir heyecan sardı, ıslanmamam lazım..Adımlarımı hızlandırdım arabadan önce birikintiyi geçeyim diye.. Tam birikintinin önüne geldim, arabada yetişti bana ve hazin son..
Ben neyle yarışıyordum ki yaa. Araba en az 70 filan yapıyordur, bende 2-3 adım.. Beynime okisjen gitmemiş sanırım :Pp

Dönüşte kanalın karşı tarafından yürüyeyim dedim..En azından arabalar ıslatmaz..Karşı taraftaki yürüyüş yeri baya bi alçakta kalıyor arabaların geçtiği yere göre.. Oraya geçtim rahat rahat yürüyorum bu seferde tepeden birikinti yağıyor.. Hay Allahım dedim, Tabi yani sular havaya mı uçacak, tabiki yere..

Bide düşünüyorum, ALlahım o sularde ne pislikler vardır.. Milletin tükürükleri, hayvanların artıkları, sigara izmaritleri vs.. Düşündükçe daha bir iğreniyorum, daha bi sinirleniyorum ve daha bi hızlanıyorum :Pp

Böyle geçti işte.. Bakalım 2 hafta denicez, nasıl bi sonuç alacam..

>Torpilcileri sevmiyorum, protesto ediyorum..

2010-01-16T17:11:00.000+02:00

>Dershanenin olduğu gün sabahları kalkmak benim bir iş-ken-ce.. Kafamı yorganın alıntından çıkardığım zaman içimdeki termometre çalışmaya başlıyor ve beni bir titreme alıyor bırrrrrrrr... Daha yataktan çıkmadan üşümeye başlıyorum.. İçimden "Allahım noolur kalkma vaktim gelememiş olsun, inşallah daha kalkmama 15-20 dk vardır" derkennn annemin sesi kulaklarımda çınlıyor..
Hele o sabahları durakta beklemek yok mu ?? soğuk içime işliyor sanki ve sonunda dershaneye varıyorumm..

Ama tüm bunlara karşın ;
Eski bir arkadaşımla konuşurken sevgilisininden konu açıldı, beden öğretmeni olduğunu söyledi.. Sevgilin Kpssde ne yaptı, çalışıyor mu dedim.. Oda benimkinin Kpssye ihtiyacı yok, o işini Ankaradan halledecek dedi.. Kalakaldım öyle.. Nasılda rahat rahat söyledi, sanki sıradan bir olaymış gibi.. Wuuu dedim, iyi güzelmiş diyebildim..
Benimde bir öğremen adayı olduğumu biliyor, ya herkese söylede bana söyleme bari arkadaş..Bizimde yaramız var, hala süründüğümü üstüne basa basa söylemiştim halbuki..

Vatandaşın kendi meslektaşları gece gündüz harıl harıl çalışırken, stresten bitap düşerken, tuvaletin aynasına bile notlar yapıştırırken; o nasılsa arkam sağlam diye sırtını koltuğa dayayıp{pardon Ankaradaki dayısına}, ayaklarını uzatıp rahat rahat aşk-ı memnu gibi zırzavat gibi bir diziyi rahatça izleyebilecek. .

Artık farkettimki haklı olmanın yetmediği bir ülkede yaşıyoruz.. Evet biz haklıyız hemde sonuna kadar... Fakat yetiyor mu bize, maalesefki hayır.. Bizden hakkımız olandan daha fazlasını istiyorlar.. Hakkımızı veriyorlar mı ?? Hayır.. Hakkı olanın ahı tutmaz mı ?? tutar..Bu ülke hala neden böyle daha iyi anlayabiliyorum..

Beşik ulemacılığı vardır bilmiyorum biliyormusunuz?? [bknz.] Bu ülkede torpille hala biryerlere gelebiliyorsa insanlar bundan ne farkı var?? Zamanında Osmanlı bu yüzden yıkılmadı mı?? Bakanın kardeşi bakandır, doçentin yakını yine doçenttir.. Hala o zamandan beri zihniyet aynı devam ediyor.. Aynı tas, aynı hamam. . Sonra bizim ülkemiz şöyle geri, böyle geri.. Birde dön kendine bak değil mi??

Sonbaharda da mutlu olmak lazım..

>Fuardan kısacık..

2010-01-13T23:06:00.000+02:00

Ya neden hiç bulunmaz kitapları seçmek zorundayım.. Sevdiğim, bunu almalıyım dediğim kitaplar beni hep peşlerinden koşturmak zorundalar mı yaa.. {misal bu yazı tıkla} En son Peyami Sefanın 'yalnızız' adlı kitabını almaya karar vermiştim ama gittiğim koskoca kitap fuarında maalesef ki yoktu.. Bu bir klasik değil mi?? Dostoyevski, tolstoy filan hep vardı, Peyami Safayı bulamadım .. Büyük umutlarla gittiğim kitap fuarından bir tane bile kitap almadan çıktım :)) Sadece ala ala yediiklim eğitim bilimleri aldım..

Bugün Senai Demirci konuğuymuş kitap fuarının... Adamın yüzüne baktıkça bakası geliyor insanın.. Konferansınada katıldım, çok tatlı konuşuyor... Arkadaşım zorla götürdü ama pişman değilim gittiğime :P

Senai Demircinin karşı standında İlyas Salmanda konuk olarak gelmiş fuara. Afişinde 'hem sosyalist, hem kemalist bir insan' yazıyordu.. Bir an yanına gidip merhaba, nasılsınız filan demeyi düşündüm..E sonra ne olacaktı, ne konuşacaktım ben. Kitap mı imzalatacaktım ?? Kitap yazıp yazmadığını bile bilmiyorum..Filmlerinden bahsetsek, izlediğim bir kaç filmi var onlarıda hatırlamıyorum.. diye düşündüm.. Sonra çekindim.. Sanki aramıza yıllar öncesine dayanan görünmez bir duvar örmüşlerde ben aşamıyorum o duvarı..
Kimse karşı görüşlü bir kesimin standına ayak basamaz.. Basarsa garip karşılanır, sana kötüde davranabilirler hatta beyninide yıkayabilirler..

Kim öğrettiki bana o kesimden çekinmeyi.. Ben nasıl bu düşüncelere sahip olabildim ?? Ailem desem, ailemin siyasetle alakası yok. Geriye tek bir şey kalıyor o zaman edindiğim çevre.. Çevrem bana önyargıyı aşılamış yada olması gereken bu düşüncemi ..Hangisi daha doğru ?? Muallakta kaldığım bir soru daha çıktı, çok güzel..
Yanımızda fotoğraf makinası olsaydı fotoğraf çekilme bahanesiyle biraz konuşurduk belki..Fakat arkadaşımda, bende fotoğraf makinasız olmaz dediğimiz halde güzel fotoğraf çeken bir telefonomuz bile yoktu yanımızda :P

Fuar hakkında detaylı bilgi almak isteyen bu adrese girebilir.. Konuk listesine filan göz atın ;)

http://www.cukurovakitapfuari.com/

>İştahçığıma öğütler. .

2010-01-06T10:39:00.000+02:00

>Diyetteyim, diyettesiniz, diyetteler. .
Evet, tekrardan başladık kalori hesabı yapmaya. . O küçük çikolata paketçiklerinin arkasında büyük rakamlara bakmaya tekrar başladım :/
Ama bu durumda bana gardını alan biri var.. Hemen karşı ataktan biri geliyor karşıma "iştahh"..

Kendisini sanki yüzyıllarca aç bırkacakmışım gibi hemen isteklerde bulunmaya başlıyor uyus şey. . "bana cips al, yanında bir kolada fena olmaz.. Hadi albeni yemek için bir sebeb bulalım v.s v.s" O tatlıyı görünce nasıl için gitti değil mi ?? Normalde görse hiç canı çekmez.. Ama diyettesin dedik ya ona, hemen atlıyor her şeyin üstüne uyus. .

Bir sus demi, bi sus, bi sus, bi sus. . .

Biraz düşünceli ol iştahçım.. Niye bazı şeyleri hemen depolamaya kalkışıyorsun ki zaten zamanında yeterince depoladın.. Devir ekonomi devri, onları kullan. . Kemerleri iyice sıkman, sıkabilmen lazım iştahçığım :))

İştahçım,
İlk başlarda söylenmeye başlıcaksın biliyorum..
Sonra seni duymadığımı anlayınca bağırmaya başlıcaksın..
Seni takmadığımı farkedince çığılıklar atacaksın..
Ama sonra pes edeceksin :P
Geçen seneyi hatırla. .

Birde bu bilgisayar başında vakit neden hemen geçmek zorunda. . Az önce 10 dk sonra başına gitmem gereken bir iş vardı.. 10 dk bakim dedim.. Gözlerimi ekrana diktim sonra kafamı kaldırdım 10 dk geçmiş :/ O işin başında beklesem 10 dk geçmezdi hee. .

Konuyu dağıtma iştah, seninle başbaşa kalalım biz. .

>sıradanlık. .

2010-01-01T17:36:00.000+02:00

>Sabah her zaman ki vakitte uyanıyorum 8.30 da..
Kafamı yorganın altından çıkarıp tek gözümle duvarda ki saate bakıyorum ve rahatlıyorum.. Kendimce bir şey işte saat 9 da kalkacağım.. Yorganımla tekrar buluşuyor başım.. Yatağın içinde dört dönüyorum ve tekrar kaldırıyorum başımı 15 dk geçmiş.
Saat 8.45..
Tekrar yastığıma gömülüyorum ve gözlerim artık kapanmaya direniyor.. Öyle böyle derken 5-10 dk daha geçiyor..
Ve sonunda kalkabiliyorum ve bakıyorum ki çorabımın teki kaybolmuş, saçlarım dağılmış.. Düzeltiyorum ve odaya giriyorum, annem gazetenin başında çayını içiyor her zaman ki gibi.. Çayı ısıtacağımı bildiği halde her zaman ki hatırlatmasını yapıyor; 'kızım çayı ısıt soğumuş'..
Tam sofranın başına oturduğumda gazete bana uzatılıyor, okuma sırası bende.. 5 dk göz gezdiriyorum ve kahvaltım o arada bitmiş oluyor.. Ve kahvaltıyı ortadan kaldırıyorum..
Odama giriyorum ve akşama doğru dağılacağını bildiğim halde düzeltiyorum..
.
.
.
Her zaman aynı şeyler, hergün aynı olaylar, her gün aynı tempo.. Bazen değil aslında hergün aklıma gelen fikir 'hayatım ne kadar monoton ve tek düze' .. Rahatsız oluyorum sonra bu tekdüzelikten..
Bilgisayarın başına oturuyorum sonra, bugün sildiğim facebookuma bakıyorum..Giriyorum Nurettin Özdoğanın profilene.. Hani şu bir aralar Zamanda yazan ve şimdi Sabah gazetesinde yazmaya devam eden Nurettin Özdoğan. . Gözüme bir şey çarpıyor, 1986 doğumlu.. Çok şaşırıyorum, bu yaşta bu başarı..

Sonra gazeteme bakıyorum ve Rihannanın haberi gözüme çarpıyor.. Birleşik arap emirliklerinde vereceği konser için dekolte olan kıyafetlerini düzeltiyormuş.. Yaşını söylemiş gazete; 21. . Yine şaşırıyorum.. 21 yaşında ve dünya starı. .

Aklıma sonra Fatih Sultan Mehmet geliyor.. Peki o İstanbulu fetih ettiğinde kaç yaşındaydı?? 21 değil miydi??

Peki ben kaç yaşındayım sorusu geliyor aklıma ?? 22. . Ne yapmışım şu ana kadar diye kendime soruyorum, ne yapabildim ki.. Hemen düzen denilen kurguya laf atmamak lazım, başaran başarıyor çünkü..

Evet; şimdi ben sıradan bir insan olarak doğup, sıradan bir insan olarak yaşayıp, sıradan bir insan olarak mı öleceğim ?? Bak şimdi de Timur geldi aklıma, hatırlanmak için zalimlik yapan. . Yapacağımdan değil öylesine geldi işte aklıma :)

Elif Şafağın sitesinden gelen güzel bir maili paylaşmak istiyorum blogcum;

Resmi büyütmek için üzerine tıklayın arkadaşlar..

Güzel bir yeni yıl mesajı...

>öylesine -5-

2009-12-27T23:13:00.000+02:00

Ben aslında kimseyi incitmek istemedim.. Kendimi de incitmek istemedim, ruhumuda..

İncittim, incitildim.. İstemesende bunu, incitilmeyi, engel olmaya çalışsanda oluyor.. Bir kanun gibi..

Nerden, nasıl çıktığını bile tahmin edemiyorsun.. Hayatın bir anda tepetaklak olabiliyor.. Gözlerinde ki o yaşam ışığı nasılda bir anda sönüveriyor anlayamıyorsun...

Matematik dersindeyken o kadar çok bunaldım ki, o kadar çok hatıra üzerime geldi ki..
Dersten koptum ve kağıdıma yukarıda ki cümleler döküldü.. Devamı vardı aslında fakat kağıdı gözüm gibi sakladığım halde kaybettim.. koca bir A4 kağıdını iğne ucu gibi harflerle doldurmuştum.. İç hesaplaşmamdı, kalbimden geçenleri, kendime söyleyemediklerimi dillendirmemdi..
Şimdi ise o cümleleri toparlayamıyorum, hepsi o kağıtta kendini gizlediler.. Şunu farkettim ki ertesi günüm (yani bugünüm) o kadar mutlu mesut geçti ki.. Farklı bir ben vardı sanki, herşeye dalan ben..

Hakikaten yazmak gerekiyor, en azından paylaşmak gerekiyor.. İçine attıkça biriktirdiklerinin arasında kaybolabiliyorsun, kendi içine gömülüyorsun sonra bunalım takılıyorsun..

Bazen dostlarına, arkadaşlarına anlatamadıklarını kağıda dökmek hakikaten faydalı... Seviyorum blogumu ve günlüğümü..

Günlüğüm; 28 şubat 2007 tarihinden başlamışım ona yazmaya.. Hangi kahrımı çekmediki, hep üzüntülü anlarımda hatırladım onu.. O benim kara gün dostum... Çok şey paylaştım onunla, en mahrem sırlarımı dahi.. Başkalarının okumaması yada eline geçmese iyi olur :Pp Yok etmeyi düşünüyorum ama kıyamıyorum ki ona :(

>okulu böyle bitiren var mı acaba :P

2009-12-17T15:00:00.000+02:00

>2 haftalık İzmir keyfinden sonra binbir çileyle okulun son demlerine gelmiş biri olarak tek ders sınavıyla artık öğrencilik yaşantıma son verecektim :P

Tek ders sınavı için okula gittim.. Okul bir kalabalık, bir kalabalık..Neredeyse gördüğüm her öğrenci ailesi ile beraber okula kaydını yaptırmaya gelmiş.. O çömlere şöyle bir acıyarak baktım :P Sonra dedimki içimden, ben şimdi, birazdan bu okuldan mezun olarak çıkacağım ama siz hala buradasınız hahahahaaa :D
Okulun içine girdiğimde bir baktım bizim okulun birincisi..Nabersin, nasılsın faslından sonra neden buradasın dedim.. Meğersem kız yüksek lisans için mülakata girmeye gelmiş.. Bu sefer de ben kendime acıyarak baktım :( Kız yüksek lisans yapmaya gelmiş, ben kıytırık bi eğitim fakültesini bitirmeye :P

İstikamet hocanın odası.. Tam hocanın odasına doğru ilerlerken bir baktım bizim sınıftan bir arkadaş M.de orada.. Oda benimle aynı sınava girecekmiş..Hemen gittim yanına;
_Napcaz biz M. yaa?? Nasıl geçecez bu sınavı??
_Sen bana bırak işi, ben hallederim ;)

Ee nede olsa sınavı yapacak hocanın sevgilisinin arkadaşı :P Fakat yinede içim rahatlamadı benim..

Sınav saati geldi, çattı.. Hoca bizi odasına aldı, yaktı sigarasını, oturun dedi.. Aç gitmişim okula zaten o sigara dumanı zehir gibi geldi yaa.. Dolabını açtı neskafesini, süt tozunu, şekerini çıkarıp birde güzel bi kahve yaptı kendine.. Sonra kalktı kapıyı kapattı, kimse yaptıklarımızı görmesin dedi :P
Birazcık sohbet ettik..
Sonra önümüze iki tane beyaz bir kağıt koydu.. Ve dedi ki: "Şimdi siz kafanızdan iki tane soru yazıyorsunuz ve cavaplıyorsunuz.. Bende size 80 veriyorum" dedi..
Hönk!! ne diyor bu hoca yaa..
Bir an hoca şaka yapıyor sandım :S
Tüm dönem boyunca bu ders; geceleri rüyama girip, kabusum olmasına sebeb olurken dersi sadec tek ders sınavıyla bu kadar kolay geçeceğimi bilsem hayatta kendimi zorlamazdım yaa..
Ki ben günlerce stres olmuşum, yüzümdeki kırmızı noktalar kendini belli etmiş :P, İzmirdeki son günlerim sırf bu sınav yüzünden keyifsiz geçmiş, geceleri yatarken 'Allahım ne olur şu sınavı geçeyim' diye dualar etmişim, herkese dua ettirmeyide ihmal etmememişken hocanın kıyağına bak sen : ) Belkide dersimize giren hocadan intikamını alıyordu.. Nede olsa onlar eski sevgililerdi :P
Birde karşımızda S. hoca var.. Kök söktüren, her zaman en mükemmelini yapan bi hoca.. Çok iyi öğretir ama istediğinide alır.. Masterını filan Almanyada yapmış.. Kendisi modern, çağdaş bir kadın :P
Herneyse..
Yazdık sorularımızı ve cevaplarımızı.. Bu anda bile M. ile ben kopya çektik :P Ve sonra 1 saati aşkın bir süre hoca ile muhabbet ettik. Daha doğrusu M ile S hoca bana okuduğum şehrin gece hayatını anlatıyorlardı :P M bir gece klübünde çalıyor, S ise bir gece kulübü açmayı planlamayı..
Okuduğum şehir her ne kadar Egenin gelişmiş bir yeri olsa bile eğlenme kültürünü bilmediklerini öğrettiler bana..
Son dersinide verdi S hoca bana : ) Okuldan çıktığımda otobüs durağına yürürken omuzlarımdan büyük bir yük kalkmış gibi son bir defa baktım okula :) Ne kadar çabuk geçti bu 4 sene......

>Bir daha dilenciya para vermek miii, tövbee..

2009-12-12T13:00:00.000+02:00

Bu dilenciler neden yüzsüz oluyor böyle ??

Uzun yoldan gelmişim, şaftım kaymış, otobüsteki muavine sinir olmuşum, üstüne üstük birde gece yolculuğu yapmışım.. Ayriyeten yanımdaki arkadaşım tüm gece horul horul uyumuş, otobüsteki tvde kurtlar vadisini açmışlar, önümdeki adam koltuğunu iyice arkaya doğru yaslamış v.s v.s
Otobüs yolculuğundan gıcık aldığım kadar uçaktanda bir o kadar korkuyorum.. Hiç bilet almaya bile cesaret edemedim :P
Her neyse..
Otobüsten indim, babamı köprü altında bekliyorum beni alması için...
Yanıma bir tane dilenci yaklaştı; "ALlah rızası için bir çorba parası"
Bak hele sen şunlara, bu dilencilerde işini biliyor hee.. Eskiden ekmek parası için dilenenler şimdi ise çorba parası için dileniyorlar.. Eee devir değişti..
Normalde hiç para verme taraftarı değilim bu dilenci takımına, yanıma geldiklerinde yüzlerine bile bakmam ama Otobüste beynim mi sulandı her ne olduysa aklıma cüzdanımda bozukluk paralar geldi.. Oda 75 kuruş.. Geri kalan paranın gidecek yeri var, dokunamam..Öğrenciydik o zamanlar, fakir adamdır öğrenci :P Vereyim bozuklukları, hayrımız dokunsun dedim.
Kadına uzattım parayı, kadın bir paraya baktı bir bana, bir parayaa bir banaa..

_buna çorba parası mı olur ?? pehh... cimrii..
Gözlerim şakınlıktan nasıl açıldı, fal taşı gibi. Yanlış mı duydum acaba dedim.. Kadın yanımdan gitti ben hala olayın şokunu atlamadım.. Ka-dın ba-na cim-ri de-di..

Bir daha dilenciye para veren ne olsun..

>öylesine -4-

2009-12-10T13:59:00.000+02:00

>Bugünlerde gördüğümü çizmek istiyorum.. Belki bir gün kendi özgün çizimlerimde olabilir..

Elim korkuyor çizerken, yanlış yere yanlış çizgi atacağımdan korkuyorum.. Özgür bırakamaya çalşıyorum fakat bu konuda zorlandığım bir gerçek..

Yanlışlık yapacağım korkusu olmadan özgürce davranmak istiyorum..

Şuan kendimi kendimden uzaklaştırabileceğim tek basit yol çizim..

>edward-bella muhabbetleri

2009-11-30T22:20:00.000+02:00

Bugünlerde en küçük bıcırıkta bir 'Alacakaranlık' hevesidir gidiyor..
Daha ilk başta filmini bile izlememişken eve gelip hergün arkadaşlarından duyduğu bilgileri benimle paylaşıyordu..Filmide çok merak ediyordu .. Bende yazık, izlesin filmi dedim.. Ve büyük bir hata yaptığımı bilmeden..
Filmi bilgisayarda kurdum izlemeye başladı.. Bende farklı işlerle uğraştım. Daha sonra bende kardeşime takıldım, nede olsa sürükleyici bir filmdi :P Film bittiğinde kardeşimin tepkisi "ay abla cidden güzel bi filmmiş, edward çok yakışıklıymış, yeni aya mutlaka gidelim" demeye başladı.. herneyse..
Kardeşim filmi izlmekle alacakaranlığa olan aşkı daha fazla pekişmeye başladı... Her gün okuldan duyduğu belkide çoğu uydurma olan haberleri eve taşımaya başladı..
İlerki filmlerde ne olacakmış hemen size söyleyeyim :P
Bellanın çocuğu oluyormuş edwarddan.. Ve çocuk tahmin edildiği gibi vampir! Bu çocuk annesini ısırıyormuş ve bella böylece vampir olabiliyormuş :P

Belkide bana en uydurma gelen şu haber; bu kitabın yazarı 'stephan mayer'in evine hırsız girmiş!
Yazık adam (adam mı kadın mı bilmiyorum) kitabın 5. sersini yazıyormuş.. Bu hırsız kitabın ilk 12 sayfasını çalmış ve bununlada kalmamış çaldıklarını hemen internete vermiş.. Adamcağız 5. kitabı baştan yazmak zorunda kalmış!
Böyle bir haberinn doğruluğunu araştırmadım ama hiç inandırıcıda gelmedi.. Ve ben 4. kitapta hikaye bitiyor diye biliyorum..
{bende okudum bu kitabı ama ilk 2 serisini.. Diğer son 2 kitabı bilgisayarımda e-kitap olarak duruyor fakat bu kitapları okumanın vakit kaybı olduğunu düşünüdüğümen dolayı okuma isteği duymuyorum}

Her neyse..
Bu kadar ilgiden sonra kardeşim bunun kitabına merak saldı.. Ve Alcakaranlık kitabını bir arkadaşında ödünç almış.. Elinde hiç kitap görmediğim kardeşim kitabı 2 günde bitirdi! 2. kez okumaya kalkıştı birde.. Fakat buna izin vermedik..
Buraya kadar herşey normal sayılabilir..
Ve sonrası;
Kardeşim birgün "abla kolumdan tutarmısın" dedi.. bende tuttum, ne yapacak diye beklerken "bırak edward kolumu" demesin mi :P Ne oluyoruz yaa diyebir şaşkınlık evresi geçirdim.. güldüm geçtim sonra..
Kuban bayramın ilk günü yaşadıklarımı tahmin edebilirsiniz aslında.. "Abla yaa, edward burda olsaydı yaşamıştı yaa" diye güzel bir bağlama yaptı kardeşim.. Dicektim aslında, o gavurun kurban kesmeyle ne işi olur diye ama sonradan vazgeçtimm..
Bazen kızıyorum kardeşime, alındığı zamanlar oluyor, küsüyor.. Bu seferdurumu düzeltmek için ben kardeşime "edward bellasına kızmıyor mu ama :)" diyerekten durumu kurtarıyorum :P
aklıma gelmeyen bir sürü edward-bella muhabbeti oluyor ama hepsi buraya yazılamaz..

Kardeşime yeni ay adlı kitabı almayı düşünüyordum ama bu iş hayal aleminden çıkıp gerçek hayata yansıdığı için ve beni edward olarak sevmeye başladığından dolayı bu alacakaranlık muhabbetine uzun bir ara veriyoruz :P

>öylesine -3-

2009-11-29T23:56:00.000+02:00

'Dua et Arkaş, dua et! Kafandaki ve kalbindeki karmaşa, ancak dua ile geçer.'

"Arkaş"

Gece başımı yastığıma koyduğumda bu kitabı aldım elime.. Bu cümlenin geçtiği yerde kalmış kitabın ayracı..
Bu cümleyi okuduğumda sanki ruhumun ilacını bulmuşumda ilaç elimden kayıp gitmesin diye tekrar tekrar okudum satırları..Beynime iyice kazımaya çalıştım..

Kafam ve kalbim o kadar karışıkki bugünlerde.. En ufak olaylara dahi tahammülüm kalmamış.. Hemen gözlerimde yaşlar birikiyor ağlamaya başlıyorum.. Sakin olmaya çalışıyorum, ağlamayı bırakıyorum fakat bir müddet sonra bazı şeyler aklıma geldikçe yine gözlerim doluyor..
Ne farkettim biliyor musun bugünlerde: "Akıl veren çok, destek çıkan yok. . " Hele bu yaramı hiç deşmeylim..Açmadan kapatalım..

Hayat bugünlerde bana beni umursamayanları umursamamayı öğretiyor bana.. Acı çekiyorum ama geçecek. .Bu günlerin hepsi geçecek..

Yine cümlelerim daldan dala atladı.. Fakat ben bi günlük gibi bişey tutuyorum, edebiyat yada bir köşe yazısı yazmıyorum değil mi? :)

Aklımda daha farklı şeyler vardı yazacak ama öylesine karalıyorum işte.. buda öylesine olsun ;)

******************************

maydonoz blog topluluğunda blogum yayınlanmış :) Hiç beklemiyordum aslında.. Fakat kendisi bize sayfa ayırdığı için http://cimcimeblog.blogspot.com ' a teşekkür ederim..

>İlk öğretmenler günü hediyesi. .

2009-11-25T14:19:00.000+02:00

İlk öğretmenler günü hediyem..

Beklemiyordum aslında.
Fakat öğrencim annesiyle beraber gelip öğretmenler günümü kutladı. .

Zamanında benim öğretmenlerime aldığım hediyelerin aynısını öğrencimde bana almış..
Şahin Menevşe (ilkokul 4e kada okutan) hocama çorap almıştım, öğrencimde bana çorap,
Selma Hocama terlik almıştım (dershane hocam) çorabın yanında terlik,
Buluzu kime aldı hatırlamıyorum ama onuda almış. . Bu öğrencilerin hepsi aynı sanırım :P

'İlk'lerin benim için her zaman özel bir yeri var..
Bir blogun ilk yazısı, alınan ilk telefon numarası, şehir dışına çıkılan ilk yer, yeni bir sebze çıktığında onu ilk tadışım, kendi kazandığım parayla aldığım ilk şey, sinemaya gittiğim ilk film v.s
ilk..
ilk..

Buda benim için bir ilk..
İlk öğrencim olmasada alınan ilk öğretmenler günü hediyesi. .

Belkide atanırsam ki;

Yukarıdaki resim haline düşermiyim bilmiyorum :P, atandığım ilk yerdeki ilk öğretmenler günüde benim için özel olacaktır :)

bayram geliyor ve evde ki koşuşturmacalar beni bekliyor...

(Konu Dışı: Dün birinden öğretmenler günümü kutlamasını bekledim ama kutlamadı. .hıh.. eminim bu satırları okuyorsundur, kafana taş çarptı mı :D)

>öylesine-2

2009-11-23T23:47:00.000+02:00

>acaba gecenin sesizliğine en çok slow müzikler mi yakışıyor?? Desemde yine değiştiriyorum, açıyorum dımdıst müzikleri :))
**
Dün, en son 12 temmuzda elime aldığım günlüğüme baktım biraz. . Şimdi dudaklarımda ki alaycı gülümsememle hatırladığım bir olayı yazmışım en son :)

Ve okuduğum kitabın şu satırlarını günlüğüme yazdım;
"Kalbimiz Allah'tan başka şeylerle dolu iken, bu dünya için yaşarken; o zaman asıl zorluklar başlar" (mızraksız ilmihal)
Yaşadıklarımın yada yaşanılanların çoğu bu satırlarda gizli gibi. .
**
başka yazacak bir şeyim yok hayata dair. .
sadece yoğunum bugünlerde. .
ve bayrama az kaldı. .

bugünlerde en çok dinlediğim ve sözlerinde kendimi bulduğum şarkıyı eklemek istiyorum..

http://www.divshare.com/flash/playlist?myId=9475927-938

>Bir radyonun hatırlattıkları. .

2009-11-18T23:11:00.000+02:00

Şu blog satırlarına o kadar şey yazmak geliyor ki içimden başlıyorum ama sonra siliyorum.. Bazılarıda taslak olarak hala duruyor..
Tamamladığım gün belki eklerim..

Biz salonumuzdaki televizyonumuzu kaldırdık, izlemiyoruz.. (mutfaktaki hala duruyor ama yılların tvsi olduğu için aklı gidip geliyor :) ) Televizyonun yerine radyomuzu yerleştirdik..

Aklıma radyo anılarım geldi..

Adanalı arkadaşlarım bilirler belki Barış fm'i..Sabah vakitlerinde çocuk programları olurdu.. belkide şimdi hala vardır, bilmiyorum.. Onu hep arayıp dururdum, oradakilerle konuşurdum.. Yaşım 14e gelmiş ben hala arıyordum arada sırada.. Sonra birgün radyo sunucusu yaşımı sordu, bende yaşımı söyleyince "ama artık büyümüşsün sen, diğer programları ara" demişti. . Üzüldüm bende. .

Bir müddet küstüm, hiç aramadım ama hala dinlemeye devam ediyordum.. Ev işleri yaparken özellikle.. Vazgeçilmezimdi.. Hele de kitap okuma saatleri vardı o radyoda.. Saat 1'de başlardı.. 3-4 kitabı dinleyerek bitirmişimdir..

Kırgınlığım geçti sanırım sonra, bu sefer istek programlarını aramaya başladım :) Kardeşimle anlaşamazdık parça konusundaa. . Ben başka santaçının ezgisinin isterdim, o başka. . Hatta radyo da hattayken bile anlaşamamazlığımız olmuştur :P

Öss sonucumu bile Barış fmi arayark öğrenmiştim :D Adam beni tebrik etmişti hatta :P

Sonra ne oldu ne bitti bilmiyorum, ben radyo dinlemeyi bıraktım. Şu an hala yayın yapıyor mu barış fm bilmiyorum..

Aradan uzun bir müddet geçtikten sonra üniverste 3. sınıfta radyoyu tekrar dinlemeye başladım.. :) Bu sefer Best fmdeki 'serdar yayında'yı. . Her gece dinlerdim.. Hatta işi o kadar abarttım ki dinleyemeyeceğimi anladığım zaman mp3 ün radyodan kayıt özelliğini ayarlar, kaydeder, ertesi gün öğlen vakti dinlerdim :)

Sonra radyodan sinema bileti kazandımm :))
Bir gün arkadaşımla radyo dinlerken sunucu 'bu soruyu bilen bizden çift kişilik sinema bileti kazanacak' demesiyle bizim bilgisayar başına geçmemiz bir oldu.. Bir ülkenin başkentini sordu ve biz google amcanın derin bilgisine başvurduk :D Hemen kısa mesajla yolladık cevabımızı.. Ve kazanan 3. talihli çift bizdik..

Haftasonu bomboş sinema salonunda arkadaşımla ben bedava film izlemiş olduk.. İzlediğimiz film 'not: seni seviyorum'.. Güzel bi filmdi.. Güzel bi haftasonu geçirmiştim. .

Az önce içerde radyo dinlerken aklıma bunlar geldi teker teker. .

ne günlermiş..

>öylesine -1-

2009-11-10T23:56:00.000+02:00

Allah, kendisinden korkanlara ve korkmayanlara eşit olarak öğretir..
Onun nazarında sevilen ya da sevilmeyen, ehil yada naehil, asil ya da asil olmayan yoktur..
İnsanlara bazen zevkle, bazen elemle, bazen lutfederek bazen de mahrum bırkarak öğretir.

Arkaş..

öğrendim bende; her iyi insanında kendilerine bile itiraf etmek istemedikleri yada itiraf etmeye çekindikleri kötü bir yönleri olduğunu..

umursadığım insanların hep umrunda olduğumu sanırdım ama umursadıklarımın umrsamamalarınıda gördüm..

buradan herkes kendine bir pay çıkarabilir, aklına belkide düşünceler uçuşur.. belki der kendi kendine " aa ben buna inanmak istemiyordum ama hayat bana bunun doğruluğunu gösterdi" ..

umudun ya da ümidin insanların kalbini terkettiği şu günlerde aslında hiç kimsenin canını sıkmak istemem ama klavyemden blog satırlarına düşen cümleler bunlar..

yaşam insana her zaman mutluluğu verniyor işte, bazen sessizliğede gömülebiliyorsun..insanların gerçek olmadıklarının farkına varıyorsun..

her gece başını yastığa günümün boş geçtiğini ve ben her saatin tiktakıyla sona biraz daha yaklaştığımı farkediyorum..

insanların bu durgun hali benide etkiledi...

şunu şunu yazacam diye oturmadım aslında; öylesine olsun değil mi bu =)

>kitapları aldım :)

2009-11-07T16:52:00.000+02:00

>bugün sonunda iki kitabımı aldım :) "Kendini Arayan Adam Arkaşın Günlüğü" ve "Gariplerin Kitabı" ..
kurs çıkışında direk kitapçıya gittim, sabahtan beri aklımdaydı iki kitap. Almayı unutmam birazcık zordu.. Kitapçıya girdim bizim muhatap olduğumuz kişi yoktu. Eşi olduğunu tahmin ettiğim biri vardı. O kişiye söyledim, bilmiyordu..Bekledim biraz ve tabi bir umut bulurum diye bende kitapları karıştırıyordum..

bingo!
ilk kitabı buldum Arkaşın günlüğü.. hemen bir kenara koydum..
şimdi sırada diğer kitap.. bayan sordu hangi kitabı aradığımı ve bende söyleyince kadın şöyle bir baktı kitaplara.

2. bingo!
diğer kitap, yani "gariplerin kitabı"da bulunmuş oldu :)

işte kitaplarımmmmmmmm =)

ödeme sırasında 3. bingo!!
tam ödeme yapacakken kitapçımız geldi, beni hemen tanıdı ve indirimde yaptı..
sonra kendimi kitapçıya teşekkür etmem gerektiği hissine kapıldım.. Aslında kitapçının işi bu değil mi??Kitapları satmak ondan kar etmek.. neyse.. birde getirdiği için teşekkür ettim..

bu kadar peşinde koştuğum kitapları beğenip beğenmediğim hakkında (beğeneceğimi biliyorum) daha sonra bunun üzerindeayrıntılı bir şekilde duracam :D

*******
kitapları karıştırırken " su üstüne yazı yazmak" adlı kitabı gördüm, bu kitabı biri bana tavsiye etmişti ama kim etti hatırlamıyorum.. cep boyu çıkmış.. iki kitabı bitirdekten sonra onu alacağım :)

hayırlı olması dileğiyle. .

başlayalım artık kitabımıza. ..

>kitap serüveni. .

2009-10-30T00:57:00.000+02:00

>bir blog satırlarına nasıl başlanır ki??

biz bugünden başlayalım en iyisi. .

malum 4-5 aydır bir kitabın peşinde düştük gidiyoruz. . "gariplerin kitabı" ve "Arkaşın günlüğü" . .
bugün liseden arkadaşımla buluşmuşken Adanadaki kitapçılarıda gezdik. .bir kaç kitap evine sorduk, yoktu. .

son bir kitapçıya girdik, aradığımız kitabın ismini söyledik. .ilk önce 'gariplerin kitabını' sordum, adam var dedi. . bende "gerçekten miiiiiiiiiiiiiii" diyerek şaşkınlığımı bayağı belli ettim. . çünkü hiç beklemiyordum.
kitapçı baktı, baktı, baktıııı ama göremedi :) geçende birine vermiş ama o kitabı. .
sonra Arkaşı söyledim; normalde millet "Arkadaş mı ?" diye tekrar eder ama bu kitapçı yazarın ismini bile biliyordu :) kitapçıya okuyup okumadığını sordum, küçükken okuduğunu ama hiç aklında kalmadığını söyledi. .
ve bu kitabıda bulamadı. .
sonra kitapçı, her kitapçının yaptığı gibi bir köşeye bu iki kitabı not etti getirtmek üzere. . bakalım bu kitapçıdan pek bi ümitliyim. .

bu kadar peşine düştüğüm iki kitaptan umarım çok şey beklemiyorumdur. . beklediğimi bulabilecekmiyim ki??

daha sonra kitapçı beni çok mutlu eden (arkadaşımı bilmem ama ) 3 dergi hediye etti. . o kadar çok mutlu oldum ki =) hepside edebiyat dergisiydi. . duyanda edebiyat aşığı sanacak beni. .

ilk bu dergiyi verdi. . Van ve çevresinde çıkan bir dergiymiş. . şöyle bir karıştırma imkanım oldu, güzel bir dergiye benziyor. .

daha sonra bu iki dergiyi hediye etti =)

neden bu kadar çok mutlu oldum anlamış değilim ama fazlasıyla memnun oldum ben. . gerçi eve geldiğimde bizim küçük bıcırıklar " abla adam seni kandırmış, geçmiş ayların dergisi bunlar " desede mutluluğumdan bir gram eksilme olmadı nedense. .

şimdi hatırladım bak; gecede rüyamda denizlideki kitapçımla dondurma yemeye gidiyorduk. . alakaya maydonoz :)

bakalım bu kitap serüvenine nasıl son noktayı katacağım merak ediyorum. .

daha çok yazılacak şey var bugüne dair; ama arkadaşım burayı okuduğu için yazdığımı görse eminim kızar bana :D

>twitter. .

2009-10-22T13:21:00.000+03:00

>twitterımı aylar öncesinde açmıştım, fakat yeni yeni aktif oluyorum o sitede. .
bu site sayesinde bir arkadaşımı daha buldum, lise yıllarından bir arkadaşım, hala nasıl tanıştığımı hala hatırlamıyorum :) biz bu kızla nasıl kaynaştık hala anlmış değilim :)

her neyse twitterda ahmet hakan ve oray eğin denen kişileride takip ediyorum. . ahmet hakan ve oray eğinin twitterda yatıp kalktığına karar vermiş bulunuyorum. .

ahmet hakanın şu yazılarını okudukça gülmekten kendimi alamadım;

"Bu twitter tam bir fitne fesat yuvası. Biz olanca iyi niyetimizle İzmir'e gidecekken, mevzu nasıl oldu da İzmir'in kızlarına döndü yahu..."
"Az önce annem aradı... "Bizden kaçmaz" denilen berbat programda benden söz ediyorlarmış. Anneme magazinin zararlarından söz ettim..."
"Hakkımda bırakın "gazeteci" adlı bir kitabı, "dönek" adlı bir kitabın yazılmasına bile razıyım. Ulan Reha... Ne şanslı adamsın..." ( bence bu adam başak sayınla magazinsel bir ilişki yaşadığından hakediyor bu lafı"dönek" ve bundan sonraki dediği laftan dolayı)
"Daha kötü ihtimal: Fehmi ile Ekrem, Oray'a girişmiş olabilirler."
(ekrem dumanlı gibi kibar bi adam nasıl girişsin yaa :) kendisi bile inanmıyor bence )

olayı tam anlamak için oray eğinden ekleyelim biraz;
"Adliyeye gelmenin en kotu tarafi trafik ve buradaki kaos. Kapidan iceri girmek bile bir zulum."
"Ekrem dumanli'yi cydd dava etmis, o durusmada ifade veriyor."
"Ve simdi de fehmi koru karsimda. Beraber durusmaya girecegiz."
"Bir sey dikkatimi cekti, fehmi giderek daha cok batman'deki penguin'e benziyor. Danny de vito'ya rakip geldi."

cıks bu adamları sevmedim, düşüncelerini bilmiyorum ama negatifler. . bilinçaltım nedense hep negatif insanları sevmez ;)

her anlarını, attıkları adımları bile yazacaklar. eklemesemiydim acaba !?

twitterın faceden daha güzel olduğuna karar verdim, her insanı takip edebiliyorsun. .

>ders vermek sabır işi sanırım :(

2009-10-19T22:09:00.000+03:00

ders verdiğim çocuğa ders anlatırken yaptığım bir şey. .

soramadan edemiyorum bu çocuk 5. sınıfa gelmiş mi ?! çarpım tablosunda 2leri bile bilmiyor. . .

sınıf öğretmeni birine sordum normal mi diye "anormal" dedi. .

her şeyi baştan almak zorundayım sanırım, 2 leri ezbertletmeye çalışıyorum. .

ne kadar yapabileceksem :(

fen bilgisi olsa güle oynaya yaparım ama. .

>hayaller, kabuslar, AYRILIK. .

2009-10-17T16:04:00.000+03:00

>kimi insanların hayalleri vardır. .
bazılarının hayalleri de kendisine xl gelir..
kimilerinin hayalleride geç kalınmış hayallerdir, yapılması için zamanı geçmiş hayaller. .

tedavülden kaklmış hayallerim içimde bir acıdır hep, keşke zamanında yapsaymışım derim her zaman. . çocukça hayallerdi, biz büyüyünce hayallerimde büyüdü. .yanlış anlaşılmasın; çıtamı yükseltmedim, sadece yaşımın gerektiği hayalleri istiyorum.

kimilerininde kabusları vardır.
başlarını yastıklarına koyduklarında güzhayaller yerine "bu neden böyle, şunu yapmasam ona içim rahat etmez" v.s düşünürler. .

herneyse, gossip girl'i izledim de hayaller ve kabuslardan bahsediyordu :)

********

bugün bir işim için dışarı çıkmıştım eve dönerken bir baba-oğulun konuşmasına şahit oldum. . belki kızacaklar bazılar buna ama yazmasam olmaz :)

çocuk bir şey dedi tam olarak anlamadım ama;
baba:
-senin halan yüzsüz oğlum (bir an bekler) yaniiiii tüm halalar yüsüzdürde senin halan biraz daha yüzsüz :D

hala olma ihtimalim yok Allah'tan, ama o adam bu kanıya nerden vardı çok merak ediyorum. .

*************

bugün ilk sınavıma girdim, bir maroton daha başlıyor. . sıkıldım sınavdan türkçe sorularını çözmekten sıkıldım, Allahtan matematik varda sıkıntımı alıyor yaa. .
benim için iyi olanda yeni sınıfıma hemen ısındım :) geçen seneki dershanemi sevmiyordum açıkcası, çok ektim o dershaneyi (annem duymasın:))

neyse dün çok yararlı bulduğum bir video ile veda edelim;

AYRILIK'a itafen. .

http://www.dailymotion.com/swf/xatrgs&related=0
Hakan Albayrak
Yükleyen habermerkezi. - Yepyeni haber videoları

>sadıç mıyım ne ??

2009-10-14T00:10:00.000+03:00

>bir kaç gündür (6 gün kadar) anneannemlerde kalıyordum. . aslında gündüzleri dayımlarda geceleri ise nenemlere yatmaya gidiyordum : )
güzel geçti yaa, ailenin içine tekrar karıştığımı hissettim. . 4 sene boyunca okul, yazları ise yaz okulu; yaz okulu olmayıncada yaylada kalmak sanki ailemden biraz uzaklaştırmıştı beni. . hepsiyle doya doya vakit geçirdim. .

özellikler anneannemle aynı odada kalıp kuzenim, ben ve nenemle eskiye dair dayımların ve teyzemlerin olaylarını anlatması bir hayli güzeldi. . vays be dediğim anlarda oldu :))

kuzenimin 2 hafta sonra nişanı var ve ben tekrar izmire gidiyorum. . ancak 6 ay sonra giderim demiştim ama kadere bak tekrar yolumuz düştü ve kuzenimin düğün için sadıcı şimdiden belli. . BEN!!
nedime mi denir, sadıç mı denir bilmiyorum ama oluyoruz işte. .

bu sadıçlar hakkında uzun bir araştırma yapsam iyi olacak : )

bu kadar olsun bugünlük. .

>sonra.

2009-10-07T00:02:00.000+03:00

>insan bir şeyden kurtulayım derken yeni bir şeyleri başına dert edermiş. . bir dertten kurtulayım dedim yeni bir dert aldım başıma..
telefondan kurtuldum, buna kızan insanları başıma dert aldım. .
bu dünya dert hiç bir zaman bitmiyor. .
hayat monoton. .
sabah kalk kahvaltı yap, ev işi (artık ev kızı oldum fakat taş çatlasın 1 sene sürecek). .
sonra tvye bilgisayara bak. .
son ders verdiğim öğrenci gelsin, ona ders anlatayım. .
sonra akşam olsun diziler. .
sonra internet. .
sonra uyu. .
ve tekrar. .

son zamanlarda hiç kitap okumuyorum, gerçi okuduğum zamanlarda işe yaramıyordu okuduklarım. .
aslında bir arkadaşın tavsiyesı üzerine "gariplerin kitabı"nı okuyacaktım. . fakat gittim büyük kitapevlerinde bile bu kitap yok. . üstüne birde sipariş ettir hala yok : ) işte bu kitabı okumak istediğimden başka kitapta okumuyorum. .

peşine düştük bir kitabın, sonu hayır olsun. .

>saba tümer'de piyes :)

2009-10-05T14:35:00.000+03:00

>Piyes, severek dinlediğim Saba Tümer'in programına olunca kendisini dinleme imkanım oldu. . o program sabaha kadar olsa sabaha kadar dinlerdim. .hem eğlenceli, hem bilgilendirci hemde ufuk açıcı bir programdı. .
Haluk Piyes gerçekten nişantaşı çocuğunun altında gizli bir anadoluyu barındırıyormuş meğersem. .konuşmalarına, fikirlerine gerçekten hayran kaldım. .
o programda söylediği cümlelere bir röportajda rastgeldim; beni etkileyen cümleler :

"'Seni seviyorum.' deyince babanın tepkisi ne oldu peki?
Yirmi beşli yaşlarda iken kendi kendime "Bu kadar ringe çıktım, bu
kadar cesaret gösterdim ama ne anneme ne de babama 'Seni seviyorum.' dememişim."
dedim. İlk işim anneme demek oldu. Annem de o an izinde idi, 'Anne seni çok
seviyorum.' dedim. O da 'Ben de seni, ne oldu ki?' dedi. Ama ben kilitlendim, üç
gün yiyemedim-içemedim, evden çıkamadım. 28 yaşında iken babamı aradım
telefonla, 'Maziyi filan konuşmak istemiyorum, sadece seni seviyorum demek için
aradım.' dedim. Telefondan 'Igghhk mııghhk' sesi geldi ve 'Dıtt dııt dıııtt'
kapandı telefon. Ses gelmedi. Önemli olan, ben diyebildim ya, bu büyük bir
başarı. Babam Hitler değil sonuçta. Öyle iki sene geçti. Bir bayramda aradığımda
'Çok ağır konuştun. Ben senin okuyup savcı olmanı ve beni tutuklamanı isterdim.'
dedi. (Gözleri doluyor) "Ben de, bu senin 'seni seviyorum' demenin yolu." dedim. "(zaman)
bir boksörün yumruklarını cesaret olarak kabul etmeyip ve bunu farkedip kendisini terkedip giden babasına 'seni seviyorum' demesi asıl cesaretmiş. .
Piyes'in babası telefonu kapatınca bir şey demeden 2 sene boyunca konuşmamışlar. . yıllar sonra tekrar konuştuklarında ise babası ona "bizim köyde senin o dediğinden satılmıyor" demiş. . Halbuki bırakıp gitme cesaretini göstermiş! buna rağmen Piyes acıların çocuğunu oynamıyor. .
normalde kurtlar vadisi, pusat gibi dizileri hiç sevmem hiç de ilgimi çekmez. . dolayısıyla orada oynayan oyuncularda ilgimi çekmez..

>hyt

2009-10-04T00:34:00.000+03:00

her ne kadar içim isyanlara oynasada, desede bana "gitmek istiyorum buralardan, sessizce, hissettirmeden, veda etmeden" ; dışım bana "yok hayır, karamsarlıkları oynama, pozitik bak, mutlu ol" diyor bana. .

hayat bir oyun değilmişki yada yaşadıklarım bir oyun değilmişki mızıkçlık yapayım. . çuvalladığım yerde " bana ne baştan oynayalım" dedirtmiyor bana. .

azcık hayata trip yapmak istesem, afralarımı tafralarımı hayata yapmak istesem, hayat bunu bana geri gönderiyor. .

hayat bana "trip yapamazsın bana, benimle konuşmak zorundasın. . küstün mü zararlı sen çıkar, bunlımı sen yaşarsın" diyor. .

ruh siluetim beraberiz. .

>meymenetsiz dünya

2009-09-01T13:10:00.000+03:00

bugün durup dururken sıkıldım yine masa başında.. sonra hüzne dönüştü, sonra göz yaşlarına..
akıttığım iki damla gözyaşı, daha fazlası ne var ne yok. . yaşadığım acılara ağlamıyorum kader diyorum onlara çünkü.. yaptığım aptallıklarıma döküttüm o gözyaşlarını. .
***
denizlide yaşadığım son gecem olacak inşAllah.. 4 sene boyunca beni misafir eden bu şehirden ayrılıyorum..
havasını, kokusunu, toprağını, tozunu, kızını ve belkide en önemlisi horozunu (daha görmedim bile) özleyecekmiyim bilmiyorum..
her denizli garajına ayak bastığımda “ıyk yine geldim bu şehire” , “eh be denizli, ne zaman kurtulacam senden” diyorken yarın gidiyorum işte. .
***
yaşadığım birbirinden farklı olaylar ruh dünyamı yıprattı..
köreltti.. hiç bir şey hissetmiyorum ve bir boşvermişliktir gidiyor.. nereye kadar bu boşvermişlik?? hiç bir şey umrumda değil, saf bir aptal gibi dolaşıyorum.. dünya beni içine çektikçe çekiyor… kaybolacam bu meymenetsiz dünyanın herhangi bir köşesinde..

>her kitap okunabilir mi?

2009-08-13T12:40:00.000+03:00

>Aman kütüphanenize her kitabı sokmayın!.. Evinize her adamı alır mısınız?..

Dükkânınıza her adamı bekçi koyar mısınız?..
Kasanızın başına her insanı kasadar olarak oturtur musunuz?..
Kızınızı her isteyene verir misiniz?..
Oğlunuza, sokaktan geçen her kızdan herhangi birini alır mısınız?..
Lütfen okuduğunuz kitabı iyi seçin!..
Sağlam alimlerin, müttakî alimlerin, hakîkî alimlerin kitaplarını okuyun!
Lütfen bozuk kitapları okumayın!..
Prof.Dr. M.Esad COŞAN (rha)

(ebedi forum)

çok gereksiz kitap okudum ve zararlarını yaşadım. .

bu satırlardan sonra alackaranlık serisini bırakıyorum. .

>eskilerden-2

2008-03-19T20:17:00.000+02:00

>Çok aşırı heyacanlıydı. Bir yandan bildiği tüm duaları okurken diğer yandan da adrenalini iyice artmakta kendini yatıştırmaya çalışmakta.

Sabah evden çıkarken okuduğu bir gazete haberi onu bunu yapmaya teşvik etmişti. Bir üniversitede uygulanan baş örtüsü serbestliği kendi üniversitesinde uygulanmıyordu. Ne kadar zıt bir durum. Sanki eş anlamlı kelimeler farklı üniversitelerde farklı şekilde kabul ediliyordu.

Ama ilk önce namazını kılması gerekiyordu. Vakit öğlen ve dersten çıkınca namazı geçebilirdi. Kendi fakültesinde mescid olmadığı için başka fakülteye gitmesi gerekiyordu. Hala tüm bildiği duaları okuyor ve devamlı le havle.. çekiyordu.

Fakültenin kapısına yaklaşırken biri ona ‘senin bu halinle ne işin var burada’ dediğini duyar gibi oldu ama yanlış anladığını düşündü. Daha sonra tekrar aynı cümleyi tekrar duyduğunda dönüp cevap verip ‘seni ilgilendiriyor mu?’ demeyi o kadar çok istedi ki. Ama cevap verse belki provakatif eylemcilerin önüne yem atmış olacaktı ve bu da kendilerini haklı durumdayken haksız duruma düşürecekti.

Ama hala tereddütlüydü örtülü çıkıp çıkmama konusunda. Fikirlerine güvendiği biriyle karşılaştı. O da aşağı tükürsem sakal, yukarı tükürsem bıyık misali bir şey diyemedi. Bu biraz cesaretini kırsa da karşıdan gelen başka bir tanıdığı ona örtülü çıktığını söyleyince içinden bir kocaman ‘Allaaaaah tutmayın beni’ dedi ve merdivenleri örtülü çıkmaya başladı. Çünkü mescit en üst kattaydı.

Yanaklarının ateş bastığını, kalbinin hızlı hızlı çarptığını korkuyla karışık heyecanlandığını hissediyordu merdivenleri çıkarken. Sanki o basamakları tırmanan kendisi değildi. Bir şeyler yapıyor ama farklı bir alemdeymiş gibi, kendini kaybetmiş gibi yapıyordu. İçinden acaba bir öğrenci ters tepki verir mi düşündü. Hatta hoca olduğunu anladığı beyaz önlüklü yaşlıların önünden geçerken bir şey olur mu diye düşündüğünde hiçbir tepkiyle karşılaşmadı. Ve mescide sağ salim varıp namazını kıldı, aynı heyecanla ama biraz daha yatışmış bir şekilde kendi dersliğine doğru yol aldı. Şimdi sırada sınıfa örtülü girmek vardı.

İlk önce hocasının fikrini almayı düşündü. Ne olur ne olmaz diye örtüsünü çıkardı ve hocasının odasına doğru yol almaya başladı.

Hocasına güveniyordu. Çünkü diğerlerinden farklıydı. İzin vermese bile bazıları gibi notunu düşürmeyeceğini çok iyi biliyordu. Bir yandan da hayaller kuruyordu. İzin verdiğini ve kendisine, belki aynı düşünceden olmasa bile, ona fikirlerinin arkasında durmayı öğütleyeceğini düşündü. Ama olmadı böyle bir olayla karşılaştığında sınıftan çıkaracağını söyledi nazik bir şekilde. Olsun buna da şükür terslemedi ya. Ve o gün karar verdi. Bu konuda elinden geleni yapmaya.

>eskilerden-1

2008-03-16T20:15:00.000+02:00

>Bu insanları anlamıyorum. Gerçekten anlamıyorum. Bu sözü başkalarından çok duymuşumdur ama kendim yaşayınca bu anlamıyorum kelimesi hakikaten benim için süper anlamlı kelimeler kategorisine girmeyi başardı. Tebrik ediyorum yaşamıma yeni katılan süper anlamlı kelimeyi.

Bir şeyler yapmam gerekiyordu. Böyle yerimde oturarak bir şeylerin olmasını beklemek artık canımı sıkıyordu. Karar verdim okulumuzda uygulanmayan yasayı ben uygulatacaktım. Ve ana bilim dalı başkanımızın odasının yolunu tuttum. Aslında rektöre çıkacaktım da adam şimdi kalpten gider diye çıkmadım (bayağı da cahil cesareti varmış bende)

Hiç beklemiyordum odasında olmasını ama odasındaydı. Yüzde 0,00000001 şaşırma anı yaşadım. Sonra kapıdan önce bir girebilir miyim deyip onayı aldıktan sonra içeri girdim.

Kendimden bayağı emin, biraz sert bir ifadeyle, aslında soruyu nasıl soracağımı düşünmeden girdim, hocam dedim ‘bir yasa var ve biz neden uygulamıyoruz? Başörtüsü yasağı kalktı ama biz hala örtülü giremiyoruz. Neden?’ dedim. Hoca belki başka bir şey demiş olabilir ama ben hatırladığım kadarıyla anlatayım.

Şöyle dedi;

‘ Eğer bu yasa uygulanmaya başlasa bile uygulanacağı en son okul burası olur. Çünkü bizim rektör Yargıtay başsavcısının bilmem neyi olur’ dedi. Neyi olduğunu söylemeyim, çünkü kadrolaşma dediklerinin hasının kendilerinin yaptığı ortaya çıkar.

Daha sonra şöyle devam etti ‘eğer bir şeylerin olmasını istiyorsanız sivil toplum örgütleriyle birlik olmanız gerekiyor. Ama tek başına yapmaya kalkma başaramazsın. Ya da notere filan uygulanmayan yasayı onaylatın’ dedi. Ve ardından ‘siz kendi aranızda karar vermediniz mi’ diye sordu. Ben neyi sorduğunu gayet iyi anladım. İçimden orasını karıştırmayın hocam demek geldi ama diyemedim kaba kaçar diye. Ve daha sonra bana anayasa mahkemesinin sonucunu beklememi söyledi.

Hoca toplanın, ortalığı yıkın, hakkınız arayın, bu olayı protesto edin, gibi lafları hiç kullanmadı. Hala ilkel yöntemlerle haklarını arayanlara duyurulur. Hoca bir nevi beklememi söyledi ama ben yerimde duramıyorum. Hemen sivil toplum örgütleriyle harekete geçmek için çevremdeki insanları ikna etme çabalarına başladım. Ama firenin ilkini bu işi yapar dediğim kişiden yedim. Neyse dedim biraz siyasi arkadaşımın yanına gittim. O ilk önce onaylar gibi oldu ama daha sonra o da vazgeçti. Bana bu kadar insanı nasıl toplarız diye sordular bende, sen arkadaşına o arkadaşına söyler kocaman bir birlik oluruz dedim. Galiba hayal gücüm çok geniş.

Ve daha sonra arkadaşım şunu söyledi ‘sen bunların gerçekten bu yasanın kalkmasını istediğini mi sanıyorsun?’ dedi. Ve bunu açık olan bir arkadaşım söyleyince film burada koptu ve anayasa mahkemesinin sonucunu beklemeye karar verdim.. ;)